ရသလြင္ျပင္
ေလညင္းနဲ ့အတူပါလာတဲ့ ပန္းရနံ ့ေတြလို ဒီေနရာမွာ စုေ၀းၾက
ေမာင္သစ္ဦး | ဇူလိုင္ ၁၀၊ ၂၀၀၇
ငါ့ေျမးေရ…။
လြန္ခဲ့တဲ့တပါတ္က ငါ့ေျမးဆီကို ဘဘ စာတေစာင္ေရးလိုက္ပါေသးတယ္။ အဲဒီစာထဲမွာ ငါ့ေျမးရဲ႕ ေတာင္းဆိုခ်က္အရ
‘ကဗ်ာတပုဒ္ ’ အေၾကာင္း ဘဘ စာေရးၿပီးေျပာခဲ့တယ္။ အခုလည္း ငါ့ေျမးကို ကဗ်ာတပုဒ္အေၾကာင္း ထပ္ၿပီး ေျပာျပခ်င္ ေသးတယ္။ ကဗ်ာအေၾကာင္း ၾကားခ်င္သိခ်င္ပါတယ္ဆိုတဲ့ငါ့ေျမးရဲ ့ဆႏၵျပည့္၀ႏိူင္မယ္လို ့ေတာ့ ဘဘေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
ငါ့ေျမးေရ…။
ထံုးစံအတိုင္း ကဗ်ာေလးအေၾကာင္းမေျပာခင္ ကဗ်ာေလးနဲ ့ႏြယ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာတခ်ဳိ ့ကိုေတာ့ နိဒါန္းပ်ဳိးတဲ့အေနနဲ ့ ဘဘ ႀကိဳၿပီးေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ ငါ့ေျမးတို ့ဘဘတို ့ရဲ ့ ပုဂၢလဘ၀မွာ၊ ထူးျခားတဲ့ “ ေန ့” ေတြရိွတတ္ၾက ပါတယ္။ ဆိုပါေတာ့ ဘဘမွာဆိုရင္ ငယ္စဥ္တုန္း က မူလတန္းေက်ာင္းကေန၊ အလယ္တန္းေက်ာင္း ကိုေျပာင္းၿပီး ေက်ာင္းစတက္ရတဲ့ေန႔လိုေန ့မ်ဳိးေပါ့။ အဲဒီေန ့က ဘဘတို ့ေနတဲ့ စလင္းၿမိဳ ့ေလးမွာ မိုးရိပ္မိုးေရာင္ အံု ့အံု ့ ျပျပေလး ျဖစ္ေနခဲ့တယ္ေလ။ ဘဘဟာ စာအုပ္တခ်ဳိ ့ထည့္ထားတဲ့လြယ္အိပ္ကိုလြယ္ၿပီး ဘဘအေဖရဲ ့ ေနာက္က လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး လိုက္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းသားသစ္ေတြ လက္ခံစာရင္းသြင္းတဲ့ စားပြဲတလံုးေဘးက ဆရာ တေယာက္ဆီကို လမ္းေလွ်ာက္ သြားေနတဲ့အခ်ိန္ ေက်ာင္းသားတခ်ဳိ ့က ဘဘတို ့ကိုလွမ္းၾကည့္ေနၾကတယ္ေလ။
ဘဘရဲ ့ ညာဘက္လက္ဟာ လြယ္အိပ္္ထဲကို ႏိႈက္ထားတယ္။ အဲဒီလြယ္အိပ္ထဲကို ႏိႈက္ထားတဲ့လက္ထဲမွာ ဘာကို ဆုပ္ကိုင္လာသလဲ ဆိုေတာ့ “ ပိုင္းေလာ့ ” ေဖာင္တိန္ကေလးတေခ်ာင္းကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားခဲ့ တာေပါ့။ ဒီေဖာင္တိန္ေလးဟာ ၊ မူလတန္းေအာင္လို ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းကို ေျပာင္းရေတာ့မယ့္ ဘဘအတြက္၊ ဘဘရဲ ့ အေဖက ၀ယ္ေပးခဲ့တဲ့ေဖာင္တိန္ ကေလးေပါ့။
ငါ့ေျမးေရ…။ အဲဒီေန ့ကို ဘဘအခုထက္ထိမေမ့ႏိူင္ဘူး။ ဘဘရဲ ့ပုဂၢလဘ၀မွာ အဲဒီေန ့ဟာ တကယ့္ကိုအေရးပါတဲ့ေန ့။ ဘဘရဲ ့ ကေလးဘ၀ကို နိဂံုးခ်ဳပ္ၿပီး လူငယ္ဘ၀ကို စတင္ကူးေျပာင္းလိုက္တဲ့ေန ့အျဖစ္ ဘဘ ဘယ္ေတာ့မွေမ့လို ့မရတဲ့ေန ့ တေန ့ျဖစ္ခဲ့တာေပါ့။
ဒီတခါ ဘဘရဲ ့စာထဲမွာ ေျပာျပမယ့္ကဗ်ာရဲ ့ေခါင္းစဥ္ကလည္း “ ဒီေန ့ဟာအစျဖစ္တယ္ ” တဲ့။ ဒီကဗ်ာေလးရဲ ့ ေခါင္းစဥ္ကို ဖတ္လိုက္ရတယ္ဆိုရင္ပဲ ပထမဦးဆံုးေပၚလာတဲ့အေတြးကေတာ့ ဘဘရဲ ့ပုဂၢလဘ၀ထဲက ေန ့တခ်ဳိ ့ကို ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို သတိရသြားေတာ့တယ္။ ဘဘမွာ ငယ္စဥ္တုန္းက အလယ္တန္းေက်ာင္းစတက္တဲ့ေန ့လို ထူးျခားတဲ့ ဘ၀သစ္တခုအစျပဳတဲဲ့ေန ့ ေတြရိွခဲ့တာပဲ။ ဒီလို ဘ၀သစ္တခုအစျပဳတဲ့ေန ့မ်ဳိးဆိုတာ ဘဘမွာရယ္လို ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ငါ့ေျမးမွာလည္း ရိွပါလိမ့္မယ္။ တျခားလူေတြမွာလည္း ရိွပါလိမ့္မယ္။ ဒါက ပုဂၢလဘ၀ရဲ ့ ဘ၀သစ္ စတင္တဲ့ေန ့။
တခါ လူမ်ဳိးတမ်ဳိးႏိူင္ငံတခုရဲ ့ သမိုင္းသစ္ စတင္တဲ့ေနေတြေကာ...၊ မရိွႏိူင္ေတာ့ဘူးတဲ့ လား။ ဘယ္မရိွဘဲ ေနပါ့မလဲကြယ္။ ၁၉၄၈ ခု ဇန္န၀ါရီလ (၄) ရက္ ေန ့ဟာ ဘဘတို ့ႏိူင္ငံ တပါးကြ်န္ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ၿပီး လြတ္လပ္တဲ့လူမ်ဳိးအေန ့နဲ ့သမိုင္းသစ္စတင္တဲ့ေန ့ မဟုတ္ေပဘူးလား ။ ဒီလိုေန ့မ်ဳိးဟာ ဘဘတို ့ႏိူင္ငံ ဘဘတို ့ လူမ်ဳိးရဲ ့တကယ့္ကို ေမ့ေပ်ာက္လို ့မရတဲ့၊ ေမ့ေပ်ာက္မထားသင့္တဲ့ သမိုင္းသစ္တခု အစျပဳတဲ့ေန ့ေပပဲေပါ့။ ကဲပါေလ…။ ကဗ်ာေလးကိုမေျပာခင္ ဘဘလည္း နိဒါန္းစကားေတြ ေတာ္ေတာ္ေျပာ လိုက္မိတယ္။ ကဲ-- ကဗ်ာေလးဆီ စၿပီး သြားလိုက္ၾကရေအာင္…။
ဒီေန ့ဟာ အစျဖစ္တယ္
ပင္လယ္ကိုျဖတ္လာတဲ့ မိုးနံ ့ပါတဲ့ေလလို
ၿမိဳ႕့ႀကီးထဲ
ငါတို ့၀င္ေရာက္ၾကပါစို ့။
ေနေရာင္ဟာ
အုန္းလက္ကိုင္းဖ်ားနဲ ့ အိမ္အမိုးစြန္းကို ျဖတ္ၿပီး
ခပ္ေစာင္းေစာင္းက်ေနမယ္။
သစ္ပင္ေတြဟာ
ေရစိုလို ့၊ သူတို ့ အေမြးအေတာင္ေတြကိုျဖန္ ့ၿပီး
က ေနတဲ့ ေဒါင္းပ်ဳိေတြလို
အစိမ္းေရာင္ ပြပြ၊ လွလွႀကီးျဖစ္ေနမယ္။
အိမ္ေရွ ့လမ္းမေပၚမွာ ေမာ္ေတာ္ကားေတြဟာ
ႀကိဳတင္တိုင္ပင္ထားၾကသလုိပဲ
၀း၀၀ နာရီမွာ
ဟြန္းေတြ တၿပိဳင္နက္တည္းတီးလိုက္ၾကေပါ့။
ငါ့ေျမးေရ…။
“ဒီေန ့ဟာ အစျဖစ္တယ္ ” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာထဲမွာ ကဗ်ာပိုဒ္ (၁၆)ပိုဒ္ပါတယ္။ အခု ဘဘက ပထမအပိုဒ္ (၃)ပိုဒ္ကိုပဲ စေျပာ လိုက္တာပါ။ ဒီအပိုဒ္ (၃)ပိုဒ္မွာ ထူးျခားတဲ့ အခ်က္ (၂)ခ်က္ရိွတယ္။ ‘ ကေနတဲ့ ေဒါင္းပ်ဳိေတြ ’ ဆုိတဲ့ စကားစုနဲ ့၊ “ကားေတြက ဟြန္းေတြ တၿပိဳင္နက္ တီးၾကေပါ့ ” ဆိုတဲ့ စကားစုပါပဲ။ ဒါဟာ ေအာင္ျမင္မူကို ေထာပနာျပဳတဲ့ စကားစုေတြျဖစ္ေန တယ္။ “ကေနတဲ့ ေဒါင္းပ်ဳိေတြ ” တဲ့။ “အေမြးအေတာင္ေတြခ်ၿပီး ငိုင္ေနတဲ့ ေဒါင္းအိုေတြ” မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ကားေတြကတအံ့တၾသ ၀မ္းသာအားရ တက္တက္ၾကြၾကြျဖစ္လို ့ဟြန္းေတြကို တၿပိဳင္နက္တည္း တီးလိုက္ၾကတာ။ လမ္းဖယ္ေပးဖို ့ တေယာက္တေပါက္ ဟြန္းထတီးေနၾကတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ ကဲ-ဆက္ၿပီး သြားၾကရေအာင္…။
ဒါဟာ အစပဲ
အရာအားလံုး
အစက ျပန္စမယ့္ အစပဲ။
ေလျပည္ညင္းဟာ
အရပ္မ်က္ႏွာအသီးသီးက
တလွည့္ၿပီးတလွည့္ တိုက္ေနမယ္။
ငါတို ့ဟာ
ေလညင္းနဲ ့အတူပါလာတဲ့ ပန္းရနံ ့ေတြလို
ဒီေနရာကို
စုေ၀းေရာက္ရိွလာၾကမယ္။
သမိုင္း၀င္ဓာတ္ပံုထဲက
မ်က္ႏွာမ်ဳိးေတြနဲ ့
အားလံုးဟာ
တည္ၾကည္ခန္ ့ျငားၾကလို ့ေပါ့။
ၿမိဳ႕အႏွံ ့က ေခါင္းေလာင္းေတြဟာ
အႏွစ္ႏွစ္ အလလ ဆြံ ့အေနခဲ့တဲ့ သူတို ့အသံ
သူတို ့ျပန္ရၿပီမို ့
၀မ္းသာမဆံုးျဖစ္လို ့
( အၿပံဳးမ်က္ႏွာေတြဟာ
ျပန္ၿပီးတည္လို ့မရေတာ့သလို့မ်ဳိး )
ကန္ေရျပင္ဟာ
သူကိုယ္တိုင္ ကုန္းေပၚတက္လာၿပီး
ပြဲေတာ္မွာ ႏဲႊခ်င္ေနတယ္။
လက္ခုပ္သံေတြဟာ
တိက်တယ္။
အပိုအလိုမရွိဘူး။
ရုပ္ရွင္မရိုက္ဘူး။
ဇာတ္တိုက္မထားဘူး။
တာထြက္ေတာ့မယ့္
အားမာန္ေတြဟာ
အခ်က္ေပးသံကို ေစာင့္ေနၾကၿပီ။
ငါ့ေျမးေရ…။
ဒီကဗ်ာပိုဒ္ေတြၾကေတာ့ အရာအားလံုးအစျပဳမယ့္၊ အစကေန ျပန္စမယ့္ေန ့ကို ထပ္ကာတလဲလဲ ပံုေဖၚဖို ့ ႀကိဳးစား ထားတာ ေတြ ့ရတယ္။ ဥပမာ…လူေတြစုေ၀းေရာက္ရိွလာၾကတာ၊ လူေတြရဲ ့မ်က္ႏွာထား ။ တခ်ိန္လံုး တိတ္ဆိတ္ ေနခဲ့ရတဲ့ တၿမိဳ ့လံုးက ေခါင္းေလာင္းေတြက အသံေတြတၿပိဳင္နက္တည္း ျပန္ထြက္ ျပန္ျမည္လာၾကတာ…။
ဒီေနရာမွာ အဲသလိုထူးျခားတဲ့ေန ့နဲ ့ပါတ္သတ္ၿပီး ဘဘၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားတခုအေၾကာင္း ၾကားညွပ္ၿပီဲး ေျပာ ခ်င္ေသးတယ္။
ဇာတ္ကားရဲ ့နာမည္ကိုေတာ့ ဘဘမမွတ္မိေတာ့ဘူးကြဲ ့။ ဒီဇာတ္ကားထဲမွာ အာဂ်င္တီးနား ႏိုင္ငံ၊ သမၼတႀကီးရဲ ့ဇနီးဟာ နာမက်န္းျဖစ္လို ့ ေသငယ္ေဇာနဲ ့ေမ်ာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အာဂ်င္တီးနားႏိုင္ငံရဲ ့ၿမိဳ ့ေတာ္ “ဗ်ဴႏိူးေအရီးစ္ ” တၿမိဳ ့လံုးမွာရိွတဲ့ ၿမိဳ ့သူၿမိဳ ့သားေတြဟာ သူတို ့ ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ သမၼတကေတာ္ရဲ ့ နာေရး သတင္းကို အားလံုးၿငိမ္သက္ၿပီး ေစာင့္ၿပီး နားေထာင္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္၊ ၿမိဳ ့ႀကီးတၿမိဳ ့ လံုးတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ အခ်ိန္၊ သမၼတကေတာ္ ေသဆံုးသြားၿပီ ဆိုတဲ့ သတင္း ထြက္ေပၚလာခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ “ ဗ်ဴႏိူးေအရီးစ္ ” တၿမိဳ ့လံုးမွာရိွတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းေခါင္းေလာင္း ေတြဟာ
၀မ္းနည္းျခင္း အထိမ္းအမွတ္နဲ ့တၿပိဳင္နက္တည္း တီးၾက၊ ထိုးၾကေတာ့ တယ္ ငါ့ေျမး ။
ဘဘမွာျဖင့္ အဲဒီဇာတ္ကားထဲ က ေခါင္းေလာင္းသံေတြကို ဒီကဗ်ာဖတ္ရင္းက ျပန္ၿပီးသတိရမိတယ္။ ျမင္ေယာင္မိ တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီကဗ်ာ ထဲမွာပါတဲ့ ေခါင္းေလာင္းေတြၾကေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ ေအာင္ပြဲခံမႈရဲ႕သေကၤတအျဖစ္ သမိုင္းသစ္တခု အစျပဳတဲ့ေန ့ကို အသိအမွတ္ျပဳ ဂုဏ္တင္တဲ့သေဘာ တၿပိဳင္နက္တည္း တီးလိုက္တာပါ။ ကဲ- ေနက္ထပ္ ကဗ်ာပိုဒ္ ေတြကို ဆက္ၿပီးဖတ္ၾကရေအာင္…။
က်ားေတြျဖတ္ဖို ့
ေတာမွာ
လမ္းခင္းထားရိုးမရိွဘူး။
ေခ်ာင္းေတြ ့ရင္
ခုန္ေက်ာ္သြားဖို ့ပဲ
ေခ်ာင္းက်ယ္ရင္
ေဖာင္ဖြဲ ့မယ္။
ဒီကဗ်ာတပိုဒ္ထဲကေတာ့ အရာအားလံုးအစျပဳမယ့္ ‘ ေန ့ ’ ကို ဂုဏ္တင္တဲ့ေန ့ မဟုတ္ဘူးငါ့ေျမး..။ အဲသလို အရာ အားလံုး အစျပဳႏိူင္မယ့္ “ ေန ့” ေပၚေပါက္လာဖို ့အတြက္ ဘယ္လိုရုန္းကန္တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ရသလဲဆိုတဲ့ ‘ အတိတ္ကာလ ’ ကိုျပန္လည္တူးေဖၚ ျပတာပဲ ျဖစ္တယ္။
ဘဘတို ့မွာလည္း ဒီလိုပါပဲ။ ဘဘရဲ ့မူလတန္းေအာင္လို ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကိုကူးေျပာင္းေရာက္ရိွတဲ့ “ ေန ့” ကိုေရာက္ဖို ့ ဘဘဟာ စာေတြအမ်ားႀကီး က်က္ခဲ့ရတာပဲ။ သူမ်ားတကာထက္ ဥာဏ္ထိုင္းသူျဖစ္တာနဲ ့ စာကို တျခားသူေတြထက္ ပိုုၿပီးႀကီးစားခဲ့ရတာပဲ။ အဲဒီ မူလတန္းေနက္ဆံုးႏွစ္ စတုတၳတန္းမွာ ဘဘဟာ ေန ့မအိပ္ညမအိပ္ စာက်က္ခဲ့ရလို ့ က်န္းမာေရးေတာင္မွ ခ်ဳိ ့တဲ့ခဲ့ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘဘရဲ ့ပုဂၢလဘ၀မွာ မူလတန္းေက်ာင္းသား ဘ၀ကို ျပည္ဖံုးကားခ်ၿပီးအလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကို အစျပဳတဲ့ “ ေန ့” ကိုေရာက္ဖို႔ ဘာတခုမွ အလြယ္တကူနဲ ့ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ စာေတြဘယ္ေလာက္ပဲ ခက္ခက္ ငါ မရ ရေအာင္ က်က္မယ္ဆိုတဲ့ ဇြဲသတၱိနဲ ့ဘဘဟာ မူလတန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကို နိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ့ ရတာ။ အလယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀ အစျပဳတဲ့ “ ေန ့” ကို သိမ္းပိုက္ႏိူင္ခဲ့ တာ။ ကဲ…က်န္တဲ့ ကဗ်ာပိုဒ္ေတြဆီ ဆက္ၾကဦးစို ့…ငါ့ေျမး ။
ဒီေန ့ဟာ “ အစ ” ျဖစ္တယ္။
အရာအားလံုး
အစကျပန္စမယ့္ “ အစ ” ျဖစ္တယ္။
ဒီေန ့ဟာ
ကမ ၻာေပၚမွာ
အလွဆံုးေန ့ေတြထဲက တေန ့ျဖစ္တယ္။
ဒီေန ့ဟာ
စစ္ပြဲစတင္တဲ့ေန ့ မဟုတ္ဘူး။
စစ္ပြဲၿပီးဆံုးတဲ့ေန ့ မဟုတ္ဘူး။
ဒီေန ့ဟာ
ေမတၱာ စတင္တဲ့ေန ့
ေမတၱာေအာင္ႏိုင္တဲ့ေန ့ျဖစ္ရဲ႕့။
ဒီေန ့ဟာ
ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ စတင္တဲ့ေန ့
ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေအာင္ႏိုင္တဲ့ေန ့ျဖစ္ရဲ ့။
ဒီေန ့မွာ
စစ္ႏိုင္သူ မရွိဘူး။
စစ္ရွဳံးသူ မရိွဘူး။
အခု ဘဘေဖၚျပခဲ့တဲ့ ကဗ်ာပိုဒ္ေတြကေတာ့ အရာအားလံုး အစက ျပန္စမယ့္္ “ ေန ့” ရဲ ့“ ေလးနက္ျမင့္မားလွတဲ့ ဂုဏ္ရည္” ကို ထပ္ကာတလဲလဲ ေဖၚျပသြားခဲ့တာ ငါ့ေျမးေတြ ့ရလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ “ ဒႆန ” အားျဖင့္ သာမန္ထက္ အမ်ားၾကီး ပိုၿပီး နက္နက္တူးမွ ေဖၚယူလို ့ရႏိူင္တဲ့ ကဗ်ာပိုဒ္ေတြလည္း ပါေနတယ္။ အဲဒါကေတာ့-
ဒီေန ့ဟာ
စစ္ပြဲစတင္တဲ့ေန ့ မဟုတ္ဘူး။
စစ္ပြဲၿပီးဆံုးတဲ့ေန ့ မဟုတ္ဘူး။
ဒီေန ့ဟာ
ေမတၱာ စတင္တဲ့ေန ့
ေမတၱာေအာင္ႏိုင္တဲ့ေန ့ျဖစ္ရဲ ့။
ဒီေန ့ဟာ
ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ စတင္တဲ့ေန ့
ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေအာင္ႏိုင္တဲ့ေန ့ျဖစ္ရဲ ့။
ဒီေန ့မွာ
စစ္ႏိုင္သူ မရွိဘူး။
စစ္ရွဳံးသူ မရိွဘူး။
ငါ့ေျမးေရ…။ ဒီကဗ်ာပိုဒ္ေတြကိုေတာ့ ဘဘ သိပ္ၿပီးရွင္းမျပခ်င္ဘူး ငါ့ေျမး ။ ဘဘရဲ ့အရည္အခ်င္းေလာက္နဲ ့လည္း ရွင္းျပတဲ့အခါ ဒီကဗ်ာပိုဒ္ေတြရဲ ့ဆိုလိုရင္းကို မီေအာင္ရွင္းျပႏိူင္မယ္ မထင္ဘူး။ မူရင္း အဓိပၸာယ္ရဲ ့အနီးတ၀ိုက္ ေလာက္အထိပဲ ဘဘ ရွင္းျပခ်င္တယ္။ ရွင္းျပႏိူင္မယ္။ တကယ့္ကို လက္တဆံုး ႏိႈက္ယူမွရမယ့္ ကဗ်ာ့ပရိယာယ္ ေတြပါပဲ။ အဲ…ငါ့ေျမးရဲ ့လက္တံ ကေတာ့ ရွည္မွျဖစ္မွာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ဒီကဗ်ာပိုဒ္ေတြကို ခံစားသိရိွႏိူင္ဖို ့ အေထာက္အကူ ျဖစ္မယ္လို ့ ယူဆရတဲ့စကား တခ်ဳိ ့ ကိုေတာ့ ဘဘ ျဖည့္ေျပာလိုက္ဦးမယ္။
ဘဘတို ့ရဲ ့ ဒီမိုကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ “ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ” က ေျပာဖူးတယ္ ငါ့ေျမး ။ သူေျပာတဲ့စကားကို တလံုး မက်န္ ခေရေစ့တြင္းက်ေတာ့ ဘဘ မမွတ္မိေပမယ့္ ဆိုလိုရင္း အဓိပၸာယ္ကိုေတာ့ ဘဘမွတ္မိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ “တိုင္းျပည္ ေကာင္းစားတိုးတက္ေအာင္ ငါတို ့က လုပ္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ေအာင္ျမင္ပါေစသားတဲ့၊ ၿပီးေတာ့ သူတို ့က တိုင္းျပည္ေကာင္းစားတိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီးေအာင္ျမင္ပါေစသား…” တဲ့။
ငါ့ေျမးေရ…။
အဲဒီစာသား အဲဒီစကားကို ၾကားရတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ဘဘျဖင့္တကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေမြးညင္းေတြ ထၿပီး ေက်နပ္ အားရျဖစ္လိုက္မိတယ္။ ဒါဟာျဖင့္ တကယ့္ကို “မြန္ျမတ္ႀကီးက်ယ္တဲ့ ေမတၱာတရား” ကို အေျခခံတဲ့ “ စကား ” ေတြပဲ။ ကဗ်ာဆရာေျပာခ်င္တဲ့ “ ေမတၱာေအာင္ျမင္တဲ့ေန ့၊ ေမတၱာစတင္တဲ့ေန ့ ” ဆိုတဲ့ စာသားထဲက “ ေမတၱာ” ဆိုတဲ့ “အဲသလို ေမတၱာ” မ်ဴိးကိုေျပာတာပဲေပါ့။ ၿပီးေတာ့ တဆက္တည္းဆိုသလိုပဲ “ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ” ေျပာဖူးတဲ့ စကားတခြန္း။ “ဒို္င္ယာေလာ့ လုပ္္ရင္ ဘယ္သူမွ မႏိူင္ဘူး၊ ဘယ္သူမွ မရွဳံးဘူး” တဲ့။ ဒါလည္း ကဗ်ာထဲက “ဒီေန ့ဟာ စစ္ႏိူင္သူမရိွဘူး၊ စစ္ရွဳံးသူမရိွဘူး” ဆိုတဲ့စာသားနဲ ့တထပ္တည္း က်မေနေပဘူးလား။
ငါ့ေျမးေရ…။ “ ဒီေန ့ဟာ အစျဖစ္တယ္ ” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကို ဘဘရွင္းျပခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္းရွည္ခဲ့ၿပီ။
ကဲ--ေနာက္ဆံုးတပိုဒ္ဆီ ဆက္ၾကရဦးမယ္။
ဒီေန ့အေၾကာင္း
ကဗ်ာတပုဒ္ေရးရေပလိမ့္မယ္။
ဒီေန ့အေၾကာင္း
ကဗ်ာတပုဒ္မေရးခဲ့ဘူးဆိုရင္
ငါဟာ
ဘာမွမေရးခဲ့တဲ့ လူတေယာက္နဲ ့
ဘာထူးဦးေတာ့မလဲ။
ကိုင္း…။ ကဗ်ာဆရာကေတာ့ ေနာက္ဆံုးကဗ်ာပိုဒ္မွာ သူရဲ ့ရပ္တည္ခ်က္ကိုပါ ထည့္သြင္းေရးဖြဲ ့ျပလိုက္ၿပီ။ တကယ္ ေတာ့ ကဗ်ာဆရာဟာ ဒီကဗ်ာထဲက တခ်ဳိ ့စာသားေတြအတိုင္း “ ေလညင္းနဲ ့အတူပါလာတဲ့ ပန္းရနံ ့ေတြလို ဒီေနရာကို စုေ၀း ေရာက္ရိွၾကတဲ့သူ ” ေတြထဲမွာ သူလဲပါ၀င္ရမယ္တဲ့။ သူဟာ အဲသလိုေန ့၊ အဲဒီေနရာကို သမိုင္း၀င္ဓာတ္ပံုထဲက မ်က္ႏွာမ်ဳိးနဲ ့တည္ၾကည္ခန္ ့ျငားေနပါလိမ့္မယ္လို ့ ဖြင့္ဟ၀န္ခံလိုက္္ၿပီဆိုပါေတာ့ ငါ့ေျမး ။ ဒါကေတာ့ တိုင္းျပည္ ေကာင္းစား ေစခ်င္တဲ့ ၊ ေကာင္းစားေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္တဲ့ “ ေန ့ ” အတြက္ စာေပသမားေတြ ဘယ္လိုရပ္တည္သင့္သလဲ ဆိုတာကို ထည့္ေျပာသြားတဲ့ သေဘာပါပဲ။
ကဲ…ဘဘရဲ ့စာကလည္း ရွည္လ်ားလြန္းၿပီ။ ငါ့ေျမးလည္း “ ဒီေန ့ဟာ အစျဖစ္တယ္ ” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာအတိုင္း ပုဂၢလ ဘ၀သစ္ အစျပဳတဲ့ေန ့၊ ကို္ယ့္ႏိူင္ငံ ကိုယ့္လူမ်ဳိးရဲ ့ဘ၀သစ္စတင္တဲ့ေန ့ေတြကို ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္ စိုက္ထူႏိူင္တဲ့သူ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္တယ္လို ့ ဘဘအႀကံျပဳလိုက္ပါတယ္။ ။
ကိုးကား ။ ။ ေမာင္တင္သစ္ရဲ႕ “ ဒီေန ့ဟာ အစျဖစ္တယ္ ” ကဗ်ာ
စံပယ္ျဖဴ မဂၢဇင္း | ဧၿပီ၊ ၂၀၀၇ [Top] |
