ျမန္မာ့ အ႐ႈပ္ထုတ္ ဘယ္သို႔ ရွင္းရပါ့
၀ီလီယမ္ ဘြတ္၊ ဘန္ေကာက္ | ႏို၀င္ဘာ ၁၅၊ ၂၀၀၇

စစ္အစိုးရ၏ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လြဲမွားေသာစီမံခန္႔ခြဲမႈကို ဆက္ခံၾကရမည့္သူမ်ားအေနျဖင့္ ႏိုင္ငံ၏စီးပြားေရးျပန္လည္
တည္ေဆာက္ႏိုင္ရန္ ခက္ခက္ခဲခဲ ႀကိဳးပမ္းၾကရပါလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးစနစ္မွာ ၿပိဳင္ဆိုင္ႏိုင္စြမ္း မရွိျခင္း၊ အႀကီးအက်ယ္ျခစားမႈႏွင့္ မေတာ္ေလာဘမ်ားေၾကာင့္ ၿပိဳက်ပ်က္စီးလွ်က္ ရွိေနပါသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ေပါႂကြယ္လွေသာ သဘာ၀အရင္းအျမစ္မ်ားမွ ရလာသည့္၀င္ေငြမ်ားကို ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားၿပီး ေငြကုန္ ေၾကးက်မ်ားလွသည့္ စီမံကိန္းႀကီးမ်ားျဖင့္ အလဟႆ ျဖဳန္းတီးေနသည့္အခ်ိန္တြင္ လူထုက ငတ္မြတ္ေနၾကရပါသည္။ ႏိုင္ငံ၏စီးပြားေရးသည္လည္း ဖရိုဖရဲ ဆင္းရဲတြင္းနက္ထဲသို႔ နစ္ျမဳပ္က်ဆင္းေနရေပသည္။

ရန္ကုန္ရွိ လမ္းေဘးဖိနပ္ျပင္သမားတဦး ေဖာက္သည္ကို ေမွ်ာ္ေနစဥ္။ ဒီမိုကေရစီ လိုလားသည့္ အင္အားစုမ်ားအေပၚ မၾကာေသးမီက အၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြဲၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားက စီးပြားေရး ဒဏ္ခတ္ပိတ္ဆို႔ အေရးယူမႈမ်ား တိုး၍ ေဆာင္ရြက္လာခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕ ေ၀ဖန္သူမ်ားက ဤေဆာင္ရြက္ခ်က္သည္ မူလကတည္းက ဆင္းရဲၿပီးသား ျမန္မာျပည္သူမ်ားကိုသာ ပို၍ထိခိုက္နစ္နာေစမည္ဟု ဆိုေနၾကပါသည္။ [ဓာတ္ပံု - AFP]

ဤသို႔ဆင္းရဲတြင္းနက္ေနသည့္ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏိုင္ငံ တႏိုင္ငံကို ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာေနၾကေသာ စီးပြားေရးပညာရွင္ မ်ားက လူထုဆူပူမၿငိမ္မသက္မႈမ်ားျဖစ္လာမည္ဟု ႀကိဳတင္နိမိတ္ဖတ္ခဲ့ၾကသည့္အတိုင္း ျပည္တြင္း၌ေလာင္စာဆီေစ်းမ်ား ကို အဆမတန္ျမႇင့္တင္ခဲ့ၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ လမ္းေပၚလူထုဆႏၵျပပြဲမ်ားလည္း ေနရာအႏွံ႔အျပားတြင္ ျဖစ္ပြားလာခဲ့သည္။

ျမန္မာစစ္အစိုးရသည္ ကမၻာ့ဘဏ္ႏွင့္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေငြေၾကးရန္ပံုေငြအဖြဲ႔ (IMF) ထံတြင္ ေပးဆပ္ရန္ ေႂကြးၿမီ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၃. ၅ ဘီလီယံတင္ရွိေနၿပီး ဤအဖြဲ႔အစည္းမ်ားက ေႂကြးၿမီေလွ်ာ့ေပါ့ေပးေရး အစီအစဥ္မ်ား ေဆာင္ရြက္ ေပးပါရန္ အဆိုျပဳခ်က္ကိုပင္ ပ်က္ကြက္ေနခဲ့ပါသည္။

“ျမန္မာႏိုင္ငံအေနျဖင့္ (လိုအပ္သည့္) ကိန္းဂဏန္း အခ်က္အလက္မ်ား ခ်ဳိ႕ယြင္းအားနည္းေနေသာေၾကာင့္ (စီမံကိန္းအရ) ေထာက္ပံ့မႈမ်ားကို လက္ခံရယူႏိုင္မည့္ အေနအထား မရွိပါ”ဟု ကမၻာ့ဘဏ္ႏွင့္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေငြေၾကးရန္ပံုေငြ အဖြဲ႔ အစီရင္ခံစာတြင္ ေဖာ္ျပထားခဲ့ပါသည္။ “ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ မည္သည့္အစီအစဥ္ တြင္မွ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္လိမ့္မည္ မဟုတ္ ေၾကာင္းႏွင့္ ၎တို႔၏ေႂကြးၿမီအေနအထားကို အကဲျဖတ္သံုးသပ္ႏိုင္မည့္ လိုအပ္ေသာ ကိန္းဂဏန္း အခ်က္အလက္မ်ား မေထာက္ပံ့ေပးႏိုင္သည့္အတြက္ ၀မ္းနည္းရေၾကာင္း ျမန္မာအာဏာပိုင္တို႔ ေျပာဆိုသည္” ဟု အဆိုပါ အစီရင္ခံစာတြင္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထားသည္။

တနည္း အဓိပၸာယ္ဖြင့္ရေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးစနစ္ စီမံခန္႔ခြဲမႈမွာ ဖရိုဖရဲႏွင့္ ၿပိဳကြဲေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ၾသစေၾတးလ် ႏိုင္ငံ မက္ကြိဳင္းယားတကၠသိုလ္ (Macquire University) မွ ျမန္မာ့အေရး ကၽြမ္းက်င္သူစီးပြားေရးပညာရွင္ ေရွာင္ တာနဲလ္ (Sean Turnell) က ေျပာပါသည္။

“ယေန႔ ျမန္မာ့စီးပြားေရး၏ ထိုင္းမိႈင္းက်ဆင္းေနရေသာ အေျခအေနသည္ (ႏိုင္ငံေတာ္ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး ေကာင္စီ) နအဖ စစ္အစိုးရလက္ေအာက္ရွိ ၄၅ ႏွစ္ၾကာ ညံ့ဖ်င္းသည့္ စီးပြားေရးစီမံခန္႔ခြဲမႈမ်ား လုပ္ေဆာင္ခဲ့မႈ၏ ထြက္ကုန္ ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္”ဟု တာနဲလ္ က ၎၏ ျမန္မာႏိုင္ငံ စီးပြားေရးအေျခအေနသံုးသပ္ခ်က္ အထူးအစီရင္ခံစာတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ သည္။ ဤအစီရင္ခံစာကို လြန္ခဲ့ေသာရက္သတၱပတ္ လူထုဆႏၵျပပြဲမ်ားျဖစ္ေပၚေနစဥ္ႏွင့္ စစ္တပ္က အၾကမ္းဖက္အင္အား သံုး ၿဖိဳခြင္းေနစဥ္ကာလတြင္ ထုတ္ေ၀ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လူဦးေရ ၅၄ သန္းအနက္ အမ်ားစုေသာ လူထုႀကီးမွာ “အသက္ရွင္ရပ္တည္ႏိုင္ရံု အေနအထားထက္ အနည္းငယ္မွ်သာ ပိုသည့္ အေျခအေန၌” ရွင္သန္ေနၾကရသည္ဟု ၎က ေရးခဲ့သည္။ ၾသဂုတ္လ ေလာင္စာဆီေစ်းႏႈန္း မ်ားကို ၁၀၀% မွ ၅၀၀% အၾကား ျမႇင့္တင္လိုက္ၿပီးသည့္ေနာက္၊ အစိုးရေထာက္ပံ့ထားမႈမ်ား ဖယ္ရွားခဲ့ၿပီးသည့္ေနာက္ တြင္ ဤ “အနည္းငယ္ပိုသည္ဆိုသည့္ အေျခအေနပင္ မ်ားစြာယုတ္ေလွ်ာ့က်ဆင္းေနေပၿပီ” ဟု ဆိုခဲ့သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူမ်ားကလည္း အတည္တက် ေျခခ်ရန္ မ၀ံ့ရဲၾကပါ။ လူအနည္းအက်ဥ္းမွ်သာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံရန္ စဥ္းစားၾကလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းမွာ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားက စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔ ဒဏ္ခတ္မႈမ်ား ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ ခ်မွတ္ထားၾကၿပီး စစ္အစိုးရႏွင့္ အခြင့္ထူးခံ လူနည္းစုကသာ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားသည့္ ဤသို႔ ဖရိုဖရဲ အေျခအေန၌ ထိေရာက္စြာ စီးပြားေရးလုပ္ကိုင္ႏိုင္ရန္ ယံုၾကည္မႈ မရွိၾကေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါ သည္။

ႏိုင္ငံ၏ ပင္မစီးပြားေရးကုမၸဏီ အမ်ားစုကို ပိုင္ဆိုင္ထားၾကသူမ်ားမွာ လက္ရွိတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနဆဲ၊ သို႔မဟုတ္ အၿငိမ္း စား ယူထားၿပီးေသာ စစ္တပ္အရာရွိမ်ား ျဖစ္သည္။ တာနဲလ္က ေျပာရာ၌ “ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ပုဂၢလိကပိုင္ဆိုင္မႈကို ထိေရာက္စြာ ကာကြယ္ေပးထားျခင္း မရွိသကဲ့သို႔ သေဘာတူညီခ်က္ စာခ်ဳပ္စာတမ္းမ်ားကိုလည္း စည္းၾကပ္ေပးျခင္း မရွိသေလာက္ ပင္ျဖစ္သည္။ အမ်ဳိးသား မကၠရိုစီးပြားေရး စီမံခန္႔ခြဲမႈမွာလည္း အမိန္႔ေပးပံုစံျဖင့္သြားေနသည္။ မျပည့္စံုေသာ လြဲမွားသည့္ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားျဖင့္ ေကာက္ခ်က္ခ် ဆံုးျဖတ္လုပ္ေဆာင္ေနသည္”ဟု ေဖာ္ျပခဲ့ပါ သည္။

“ျမန္မာ အစိုးရသည္လည္း အကုန္လံုးစားသံုးေနသည့္ သူရဲသဘက္သဖြယ္ ျဖစ္ေနသည္။ အိမ္ရွင္အေပၚ မွီခို စားေသာက္ ေနသည့္ ကပ္ပါးေကာင္မွ် မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ရရွိသမွ်အားလံုးကို စားသံုးေနေတာ့သည္။ အျခားႏိုင္ငံမ်ားတြင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနၾက သည့္ အာဏာရွင္အစိုးရမ်ားကမူ မာဖီးယားဆန္ဆန္ ႂကြယ္၀ခ်မ္းသာသည့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား အေပၚမွ အဆီအႏွစ္ မ်ားကို ေခါင္းပံုျဖတ္စားသံုးေနရံုမွ်သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ျမန္မာစစ္အစိုးရကမူ သူကဖန္တီးႏိုင္ျခင္း မရွိသည့္၊ သူနားမလည္ သည့္ ကိစၥမ်ားအားလံုးကို ဖ်က္ဆီးကာ လုယက္စားေသာက္ေနသူႏွင့္ ပို၍တူေနသည္” ဟု ေဖာ္ျပခဲ့သည္။

ကမၻာ့ဘဏ္ႏွင့္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ေငြေၾကးရန္ပံုေငြအဖြဲ႔တို႔က သူတို႔၏မွတ္ခ်က္မ်ားကို သံတမန္ဆန္ဆန္ပို၍ သံုးႏႈန္းေရး သားထားခဲ့ေသာ္လည္း သူတို႔ေဖာ္ျပလိုသည့္အခ်က္မွာ ရွင္းလွသည္။ နအဖ အေနျဖင့္ ေႂကြးၿမီထူေျပာလွသည့္ ဆင္းရဲ ႏိုင္ငံမ်ားကို ေထာက္ပံ့ေပးသည့္ အစီအစဥ္ (Heavily Indebted Poor Countries initiative) အတြက္ပင္ အရည္အခ်င္း ျပည့္မီရန္ အေတာ္ႀကီးလိုေနေသးေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားသည္။ ဤအစီအစဥ္မွာ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုးႏိုင္ငံမ်ားအတြက္ ေႂကြးၿမီ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးေလ်ာ့က်ေစေရးႏွင့္ ေနာက္ထပ္စီးပြားေရး အကူအညီအသစ္မ်ား ေပးႏိုင္သည့္ အစီအစဥ္ပင္ ျဖစ္သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံက ကမၻာ့ဘဏ္ဆီမွ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္ကပင္ စ၍ ေႂကြးတင္ေနခဲ့သည္။ ေႂကြးၿမီေလွ်ာ့ေပါ့ေပးေရး အစီအစဥ္က ၁၉၉၆ ခုႏွစ္တြင္ စတင္ခဲ့ၿပီး လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ကုန္ဆံုးခ်ိန္တြင္ ကမၻာတလႊားရွိ ႏိုင္ငံေပါင္း ၃၂ ႏိုင္ငံက အက်ဳိးခံစားခြင့္ ရရွိခဲ့ၾကသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဆူဒန္၊ ကြန္ဂို၊ အာဖရိက အလယ္ပိုင္း သမတႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ တတန္းတည္း အုပ္စုဖဲြ႔ေဖာ္ျပခံေနရၿပီ ျဖစ္ၿပီး ၎ႏိုင္ငံမ်ားက လိုအပ္ေသာစာရင္းဇယားမ်ားကို ေထာက္ပံ့ေပးႏိုင္စြမ္း မရွိျခင္း၊ ေထာက္ပံ့ေပးရန္ ဆႏၵမရွိျခင္းတို႔ ေၾကာင့္ အထက္ပါအခြင့္အေရးမ်ား လက္လြတ္ေနရျခင္း ျဖစ္သည္။

စက္တင္ဘာလက ႏိုင္ငံမ်ား၏ ဘ႑ာေရးဆိုင္ရာ ရိုးသားပြင့္လင္းမႈကို ေစာင့္ၾကည့္ေနသည့္ ဘာလင္အေျခစိုက္ အျပည္ ျပည္ဆိုင္ရာ ပြင့္လင္းျမင္သာေရးအဖြဲ႔ႀကီး (Transparency International) က ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ ဆိုမာလီယာႏိုင္ငံကို ကမၻာ ေပၚတြင္ အထူးျခစားပ်က္ယြင္းေနေသာေနရာမ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။ ဤအကဲျဖတ္မႈမွာ ႏိုင္ငံေပါင္း ၁၈၀ ကို ေစာင့္ၾကည့္၍ တိုင္းတာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

၎အဖြဲ႔၏ ေနာက္ဆံုးအစီရင္ခံစာတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနျဖင့္ ျခစားမႈတိုက္ဖ်က္ေရးအတြက္ လိုအပ္သည့္ အသင္းအဖြဲ႔၊ စနစ္ယႏၱယားမ်ား ႏိုင္ငံအတြင္း မရွိဟု ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။

ဤသို႔ျဖစ္ေနရသည္မွာလည္း အံ့ၾသဖြယ္မရွိဟု တာနဲလ္ကဆိုပါသည္။ သူ၏အျမင္တြင္ စစ္အစိုးရကိုယ္ႏႈိက္က “ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိ ရွိျဖင့္ ဤေစ်းကြက္ဆိုင္ရာ အဖြဲ႔အစည္း၊ ယႏၱယားမ်ားကို ၿပိဳကြဲေစျခင္း၊ ဖ်က္ဆီးျခင္း၊ ပိတ္ဆို႔တားဆီး ျခင္းႏွင့္ လုပ္ငန္းမ်ားကို အေႏွာင့္အယွက္ေပးျခင္း ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္” ဟု ဆိုသည္။

ျမန္မာ့စီးပြားေရး အကဲျဖတ္ခ်က္ အထူးအစီရင္ခံစာတြင္ ႏိုင္ငံ၏ေရွ႕အလားအလာႏွင့္ ပတ္သက္၍ အကဲျဖတ္ထားရာ၌ ပို၍ ပြင့္လင္းေသာ၊ စာရင္းဇယားမ်ားျဖင့္ စနစ္တက် တာ၀န္ခံမႈရွိေသာ၊ ဒီမိုကေရစီနည္းက် အစိုးရရွိသည့္ အေျခအေနေအာက္ တြင္ပင္ စီးပြားေရးအရ ရွင္သန္လုပ္ကိုင္ႏိုင္မည့္ လကၡဏာမ်ား အားနည္းလွသည္။ အလားအလာမေကာင္း ဟု နိဂံုးခ်ဳပ္ ထားခဲ့ပါသည္။

“ႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္သည့္ စစ္အစိုးရႏွင့္ သီးျခားရပ္တည္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ေနသည့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံ တြင္ ရပ္တည္ရန္ ေနရာမရွိသကဲ့သို႔ လက္ရွိကာလတြင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ လာမည့္ အနာဂတ္ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္အရေသာ္ လည္းေကာင္း သီးျခား ခြဲျခား၍ အျခားအာဏာအင္အားစုအျဖစ္ ရပ္တည္ႏိုင္သည့္ အေနအထား မျမင္ရပါ။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ စစ္တပ္က ပိုင္ဆိုင္ထားသည့္ ကုမၸဏီအုပ္စုႀကီးမ်ားသာ ႀကီးစိုးေနသည့္အျပင္ တိုင္းရင္းသားလုပ္ငန္း ရွင္ဟု ဆိုၾကသူမ်ား၏ အက်ဳိးစီးပြားဆိုင္ရာကိစၥမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ ပုဂၢလိက လက္၀ါးႀကီးအုပ္ကုမၸဏီမ်ားကသာ ခ်ယ္လွယ္ ေနၾကပါသည္။ ဤသို႔လက္၀ါးႀကီးအုပ္ ေမာင္ပိုင္စီးထားသူမ်ား၏ အက်ဳိးစီးပြားမ်ားလႊမ္းမိုးေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ ေယဘုယ် အားျဖင့္ ဒီမိုကေရစီလိုလားသူမ်ားက အားနည္းေနႏိုင္ပါသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ သိသာထင္ရွားသည့္ စီးပြားေရးအင္အားစု လူလတ္တန္းစားမ်ားကို မေတြ႔ရပါ။ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ ေမာင္ပိုင္ စီးထားသူမ်ားႏွင့္ (ယခင္ရပ္တည္ႏိုင္ေသးသည့္ လူလတ္တန္းစား အဆင့္မွေလွ်ာက်လာေသာ) တနည္းမဟုတ္တနည္း စစ္အစိုးရႏွင့္ ဆက္စပ္ေနၾကရသူမ်ားသာ ရွိေတာ့သည့္ အေျခအေနတြင္ ျဖစ္လာမည့္စီးပြားေရးစနစ္သည္ အက်ယ္အျပန္႔ ခန္႔မွန္းသံုးသပ္ရလွ်င္ ဆိုးရြားပ်က္စီးဖြယ္ပင္ ရွိေနပါေတာ့သည္” ဟု တာနဲလ္က သံုးသပ္ေဖာ္ျပထားခဲ့ပါသည္။

ဤအေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုလည္း ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံကဲ့သို႔ပင္ က်ရႈံးႏိုင္ငံ စာရင္းသြင္းထားႏိုင္ေၾကာင္း ေလ့လာသူမ်ားက ဆိုခဲ့ၾကပါသည္။ ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံသည္လည္း အလယ္ေခတ္ လယ္ယာစိုက္ပ်ဳိးေရးႏွင့္ အာဏာရွင္ ဆန္ဆန္ ခမာနီတို႔၏ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ႏိုးထလာခဲ့ၿပီး ဤအေျခအေနမ်ဳိးႏွင့္ပင္ ဆက္၍ ရုန္းကန္ေနၾကရပါသည္။ အာဏာရွင္အစိုးရကို ဖယ္ရွား၍ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ခဲ့သည္မွာ ၁၆ ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာလာၿပီ ျဖစ္ေသာ္ လည္း ကေမၻာဒီးယားျပည္သူမ်ားမွာ ကမၻာ့ အဆင္းရဲဆံုးလူသားမ်ား အျဖစ္ ကမၻာ့ဘဏ္ႏွင့္ ကုလသမဂၢမွ အကူအညီ၊ ေပးစာကမ္းစာမ်ားကို မွီခိုစားေသာက္ေနၾကရသည့္ အဆင့္မွ မတက္ႏိုင္ၾကေသးပါ။

“ဒီလိုျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ အလားအလာက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အေျပာင္းအလဲေတြျဖစ္ဖို႔ တိုက္တြန္းေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေတြအတြက္ ရင္ေလးစရာ၊ စိုးရိမ္ပူပန္ဖြယ္ရာ အေျခအေနေတြပါ”ဟု အမည္မေဖာ္လိုသည့္ ဘန္ေကာက္ အေျခစိုက္ ဥေရာပသမဂၢ သံရံုး တခုမွ ေဒသဆိုင္ရာ စီးပြားေရး သံကိုယ္စားလွယ္တဦးက ေျပာပါသည္။

“က်ေနာ္တို႔က (နအဖ) စစ္အစိုးရ နိဂံုးခ်ဳပ္သြား တာေတာ့ ျမင္လိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ခ်န္ခဲ့တဲ့ အပ်က္အစီးပံုႀကီးကို ေတြးမိၿပီးေတာ့ လန္႔ေနၾကရတယ္”ဟု လည္း အဆိုပါသံကုိယ္စားလွယ္က ေျပာၾကားသည္။     ။ [Top]

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလထုတ္ ဧရာ၀တီ မဂၢဇင္းမွ William Boot ေရးသားသည့္ Who'll Clean Up the Mess? ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါသည္။