ျမန္မာျပည္မွ ေပးစာ
မသကၤာဖြယ္ ဆိတ္ၿငိမ္တိတ္ဆိတ္ေနမႈ
ကင္မ္ ၀ီလ်ံ | ဒီဇင္ဘာ ၁၄၊ ၂၀၀၇
ေရႊေရာင္၀င္းပ သပၸါယ္ေနသည့္ ေစတီေတာ္ႀကီးက ေရႊသံလိုက္ႀကီးႏွယ္ လူအမ်ားကို ညႇိဳ႕ယူဆြဲငင္ေနသည္။ ဆိုကၠားမ်ား က အေမွာင္ထုထဲတြင္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း နင္းသြားေနၾကၿပီး အခ်ိန္ကုန္၍သြားသည္ကိုပင္ မသိရွိလိုက္သလို ရွိေနခဲ့သည္။
“ၾကည့္ရတာ ေအးခ်မ္းေနတာပဲ” အဖြဲ႔ထဲမွ တဦးျဖစ္သည့္ ေဒသခံ စာေရးဆရာ တေယာက္က ေျပာသည္။ “မသကၤာ စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ၿငိမ္ဆိတ္ေနတာမ်ဳိးေပါ့၊ လူေတြက အလြန္ေဒါသထြက္ေနၾကတယ္၊ အခ်ိန္မေရြး ဘာမဆို ျဖစ္သြား ႏိုင္တယ္” ဟု လည္း ေကာက္ခ်က္ခ်သည္။
အုပ္စုငယ္တခုအျဖစ္ စုစည္း၍ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ရွိ စားပြဲတခုတြင္ သူတို႔ ၀ိုင္း၍ ထိုင္ေနၾကသည္။ ဤသူမ်ားက စက္တင္ဘာ လအတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ ဆႏၵျပပြဲမ်ားႏွင့္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္စြာ ေခ်မႈန္းခဲ့ပံုမ်ားကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ၾကံဳခဲ့ၾကရသူမ်ား လည္း ျဖစ္ၾကသည္။ သူတို႔၏ အေတြ႔အၾကံဳမ်ား ျပန္အံက်လာၾကသည္။
“သူတို႔က ေရခဲအိတ္ကို ရိုက္ခြဲလိုက္သလိုပဲ ေခါင္းေတြကို ရိုက္ခြဲေနၾကတာ၊ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ ဘုရားေတြမွာ လူေတြ ဒီေလာက္နည္းၿပီး ေျခာက္ကပ္တိတ္ဆိတ္ေနတာမ်ဳိး သမိုင္းမွာ မရွိခဲ့ဖူးဘူး၊ ျပန္ေျပာဖို႔ေတာင္ စကားလံုးရွာလို႔ မရပါဘူးဗ်ာ၊ ဒီတႀကိမ္သာ အေလွ်ာ့ေပးလိုက္ရင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္ အႏွစ္ (၅၀) ဒီလို အခြင့္အေရးမ်ဳိးၾကံဳေအာင္ ေစာင့္ေပေတာ့ပဲ၊ အခု ကိစၥကေတာ့ သူတို႔နိဂံုးအတြက္ အစပ်ဳိးတာပဲ”ဟု တေယာက္က ေျပာသည္။
ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားႏွင့္ စကားစၿမီေျပာဆိုရသည့္ ကိစၥသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အေတာ္စြန္႔စားရသည့္ကိစၥျဖစ္သလို အစိုးရကို အာခံဆန္႔က်င္မႈတခုလည္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားအမ်ားစု ေျပာျပခဲ့သည္မ်ားမွာ ယခုရက္ပိုင္းမ်ားအတြင္း သူတို႔က အစိုးရကို မည္သို႔ အာခံဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကသည္ဆိုသည့္ ကိစၥမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ သူတို႔စကားေျပာေနသည့္ အခ်ိန္ တြင္ပင္ သူတို႔ျမင္ခဲ့ရသည္မ်ား၊ သူတို႔ခံစားရသည္မ်ား၊ သူတို႔ စဥ္းစားမိခဲ့သည္မ်ား၊ သူတို႔ မည္သို႔ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ လႈပ္ရွားမည္ဆိုသည္တို႔ကို ခံစားေျပာဆိုေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
မႏၱေလးတြင္ တေယာက္ကိုေတြ႔ရာ ဆႏၵျပပြဲမ်ား နိဂံုးခ်ဳပ္သြားၿပီလားဟု ေမးမိသည္။ မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈအျပည့္ရွိေန ေသာ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူတဦးက မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္၍ ျပန္ၾကည့္ခဲ့သည္။ “ဒီတႀကိမ္တည္းနဲ႔ အေျပာင္းအလဲေတြျဖစ္လာ မယ္၊ ပြဲၿပီးသြားမယ္ ထင္ထားတာ က်ေနာ္တို႔ ညံ့ရာက်သြားတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဒီလိုအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အာဏာရွင္မ်ဳိးနဲ႔ ေတြ႔ရတာပဲ” ဟုသူက ေျပာသည္။
သူက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ နာမည္ႀကီးစကားတပိုဒ္ကို သူ႔ဟန္ျဖင့္ ျပန္ေျပာသည္။ “ေၾကာက္ေနတာ အက်င့္ပဲ၊ က်ေနာ္တို႔ အေၾကာက္တရားေတြနဲ႔ အဆိပ္မိေနလို႔မရဘူး၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဘာမွ ဆက္လုပ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး” ဟု သူက ေျပာျပသည္။
သူ၏ ေဘးနားထိုင္ေနသည့္ ရဟန္းတပါးကလည္း သူႏွင့္ သေဘာတူေၾကာင္း ေျပာသည္။ သူက ဘုရားဘက္သို႔လွည့္ျပရင္း ဤဘုရားကိုယ္ႏႈိက္ကပင္ စစ္တပ္ကို သပိတ္ေမွာက္ထားသည္ဟု ဆိုသည္။ “ရဟန္းသံဃာေတြအေပၚ စစ္တပ္က အခုလို အၾကမ္းဖက္တာဟာ ကံႀကီးထိုက္မယ့္ အျပစ္ကို က်ဴးလြန္တာပဲ။ ဗုဒၶတရားေတြအရဆိုရင္ ဒီကိစၥအတြက္ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ခြင့္လႊတ္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး” ဟု လည္း ဆိုသည္။
ေ၀းကြာလွသည့္ ရခိုင္ျပည္နယ္ ၿမိဳ႕ငယ္တခုမွ ဆႏၵျပပြဲမ်ားတြင္ ပါ၀င္ခဲ့သည့္ ရဟန္းပ်ဳိတပါးကလည္း သူ၏ ေဒါသကို ခ်ဳပ္တီးႏိုင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းေနရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း စကားတခ်ဳိ႕က ထြက္က်လာခဲ့ေသးသည္။ “စစ္တပ္ရဲ႕ အနာဂတ္ ၾကမၼာကေတာ့ သိပ္ကိုဆိုးသြားၿပီ၊ သူတို႔က ငရဲကိုသြားမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ပိုနက္တဲ့ အ၀ီစိကို သြားမွာ” ဟု ထိုရဟန္းပ်ိဳက ေျပာသည္။
သူ၏ အသံက အေတာ္က်ယ္သြားေသာေၾကာင့္ အသက္ပိုႀကီးသည့္ ရဟန္းေတာ္ႀကီးက သူ၏ ဘုရားစာ ရြတ္ဆိုေနသံကို ဖုန္းသြားႏိုင္ေအာင္ အသံပို၍ ျမႇင့္တင္လိုက္ရသည္။ သူက ဘုရားဖူးမိသားစုတစုကို ဆုေတာင္းေပးေနျခင္းလည္းျဖစ္သည္။
အနီးရွိ မူဆလင္ရပ္ကြက္တြင္ ဆႏၵျပေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားကို ေထာက္ခံသည့္အေနႏွင့္ သူတို႔ မည္သို႔လမ္းမေပၚတြင္ လိုက္၍ ဆႏၵျပခဲ့ေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပၾကသည္။ “က်ေနာ္တို႔ တသက္မွာဒီတခါပဲ၊ ျမန္မာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြနဲ႔ တသားတည္း ေသြးစည္းမိသြားၾကတယ္” ဟု တဦးက ေျပာသည္။
ရန္ကုန္မွ ငယ္ရြယ္ေသးသည့္ ေက်ာင္းသူတဦးကလည္း “က်မ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြက ၁၉၈၈ အေရး အခင္းက ျဖစ္ခဲ့တာေတြကို မယံုၾကဘူး။ အခုေတာ့ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ စစ္တပ္ရဲ႕ ရက္စက္မႈေတြကို ျမင္လိုက္ၾကရတယ္၊ သူတို႔လည္း တခုခုလုပ္ခ်င္ေနၾကတယ္” ဟု ေျပာျပသည္။
ေခတ္မီ အားကစားကလပ္တခုတြင္ တရုတ္ေသြးႏြယ္ပံုရသည့္ စီးပြားေရးသမားတဦးက ဘီဘီစီမွ ျပသြားသည့္ ဆႏၵျပပြဲ သတင္းကို ၾကည့္ၿပီးသည့္ေနာက္ “ ဒီ အစိုးရက ရက္စက္လိုက္တာဗ်ာ” ဟု ႏႈတ္မွဖြင့္ဟ ညည္းသည္။ ထို႔ေနာက္ သူေျပာ လိုက္သည္ကို တဦးဦးၾကားသြားေလမည္ေလာဟု စိုးရိမ္လာၿပီး လွည့္ထြက္သြားခဲ့သည္။
မိမိ စကားေျပာခဲ့ရသူမ်ားက ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ အခြင့္အေရးၾကံဳလာပါက ႏိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲမ်ား ျဖစ္ေပၚလာေစေရးအတြက္ တခုခု လုပ္ေပးခ်င္ေနၾကသည္ဟု ေျပာၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စိတ္ဓာတ္မ်ား က်ဆင္းၿပိဳလဲေနၿပီးသည့္ ေနာက္ပိုင္း တခုခုကိုလည္း မယံုၾကည္ႏိုင္၊ သံသယ ရွိေနၾကဆဲ ျဖစ္သည္။
ေန႔စဥ္စားေသာက္ ရွင္သန္ေရးအတြက္ ရုန္းကန္ေနၾကရသည့္ လက္ေတြ႔အေျခအေနႏွင့္ အၾကပ္အတည္းမ်ားကလည္း သူတို႔၏စိတ္ႏွလံုးကို အထူး ကုတ္ျခစ္ကိုက္ခဲေနေစသည္။“က်ေနာ္က တေန႔လုပ္မွတေန႔စားရတာ”ဟုတဦးက ေျပာသည္။
“ဒီႏွစ္ၾကည့္ရတာ သီးႏွံထြက္က မေကာင္းလွဘူး၊ ဒီကိစၥပဲ ေခါင္းခဲေနရတာ”ဟု ရန္ကုန္အနီးရွိ လယ္ကြက္တခုတြင္ လယ္လုပ္ေနသူ အမ်ဳိးသမီးငယ္တဦးကလည္း ေျပာျပသည္။
ရန္ကုန္တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ ဆႏၵျပပြဲမ်ားအေၾကာင္း ေမးသည့္အခါ သူကပခံုးတြန္႔ျပသည္။ “က်မက အစိုးရတီဗီပဲ ၾကည့္တာ၊ ဘယ္ဟာာကို ယံုရမွန္း ဘယ္သိမွာလဲ” ဟု သူက ျပန္ေျပာသည္။
ညေမွာင္လာသည့္အခ်ိန္တြင္ မိမိတို႔အုပ္စုတြင္း ထိုင္ေနသည့္ စာေရးဆရာက တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနေသာ လမ္းမမ်ား ေပၚသို႔ ေမွ်ာ္ၾကည့္သည္။
လြန္ခဲ့ေသာ ရက္သတၱပတ္မ်ားက ဤလမ္းမ်ားေပၚတြင္ စစ္အစိုးရကို အံတုဆန္႔က်င္ခဲ့ေသာ လူအုပ္ႀကီး ေထာင္ႏွင့္ခ်ီ၍ ျပည့္လွ်ံေနခဲ့ေသးသည္။
“က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႕ေတာ္က သိပ္လွတာ၊ ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက သူတို႔ လူထုေတြနဲ႔ အတူတူ ဒီမွာေနဖို႔ကိုေတာင္ ေၾကာက္ရြံ႕ ေနၾကတယ္” ဟု အထက္ပါ စာေရးဆရာက ေျပာသည္။
ဤသို႔ ေတြးလိုက္ပံုကိုက ရန္ကုန္တြင္ ျဖစ္ပ်က္နာက်ည္းခဲ့ရမႈမ်ားအတြက္ လက္စားေခ်လိုက္သလိုမ်ဳိး ခံစားလိုက္ၿပီး သူက ရယ္ခ်လိုက္သည္။
“စစ္အစိုးရကို ၾကည့္ရတာ ကင္ဆာျဖစ္ေနတဲ့ မိန္းမတေယာက္ကို ေတြ႔ေနရသလိုပဲ၊ ေန႔စဥ္ မိတ္ကပ္ ေတြလိမ္းတယ္၊ ပန္းေတြပန္တယ္၊ သူ ဖ်ားနာေနတာကို ဘယ္ေတာ့မွ ၀န္မခံလိုဘူး၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါကို သူရင္ဆိုင္ရ မွာပဲ”ဟုလည္း စာေရး ဆရာက ေျပာလိုက္သည္။ [Top]
၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလထုတ္ ဧရာ၀တီ မဂၢဇင္းတြင္ ပါရွိေသာ ျမန္မာျပည္မွေပးစာ Deceptively Calm By Kim Williams ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါသည္။ |
