ရန္ကုန္သတင္းသမားတဦး၏ တေန႔တာ
ေအးခ်မ္းေျမ့| မတ္ ၃၁၊ ၂၀၀၈
ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဘယ္သူ႔ကို အမုန္းဆံုးလဲဟု က်မကို ေမးလာခဲ့လ်င္ ကားစပယ္ယာမ်ား၊ ႏိုင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနသည့္ အာဏာရွင္မ်ားႏွင့္ စာေပစိစစ္ေရးအဖြဲ႔၏ ညႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္ဟူ၍ပင္ ေျဖမိပါလိမ့္မည္။ ေျပာခဲ့သည့္ အစီအစဥ္အတိုင္း ဘတ္စကား စပယ္ယာမ်ားက အမုန္းဆံုး ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။
က်မေနထိုင္သည့္ ၿမိဳ႕မွ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္သို႔ ေန႔စဥ္ ၄၅ မိနစ္ခရီးကို တိုးက်ပ္ညစ္ပတ္ေနသည့္ ဘတ္စ္ကားစီး၍ သြားရပါ သည္။ လူက်ပ္ညပ္ေနသည့္ ဘတ္စ္ကားထဲသို႔ ေရာက္ေအာင္ တိုး၀င္ရင္း ကားတစီးလံုး၏အာဏာကုန္ပိုင္ဆိုင္ေသာ ဘတ္စ္ကား စပယ္ယာ၏ အမိန္႔ကို နာခံလိုက္နာရပါသည္။ သူက “အထဲ၀င္ၾကပါ၊ အဝမွာပဲရပ္မေနပါနဲ႔.. တိုးၾကပါ၊ တိုးၾကပါ” စသျဖင့္ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ား အဆက္မျပတ္ေပးေနပါသည္။
ကားစပယ္ယာက တတ္ႏိုင္သမွ် လူရေအာင္ ကားထဲသို႔ အတင္းသြတ္သြင္းပါသည္။ သူတို႔က ကားစီးသူမ်ားကို တြန္းထိုး သြင္းပံုမွာလည္း အေတာ္ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ျဖစ္ပါသည္။ "ကားခေပးဖို႔ မေမ့နဲ႔ေလ.." ဟု ကားစီးသူမ်ားကို ေအာ္ေငါက္ တတ္သလို "ပိုက္ဆံေပးဖို႔ လက္တို႔ မေတာင္းရေစနဲ႔ေနာ္" ဟူ၍လည္း ေျပာတတ္ပါေသးသည္။
ဘတ္စ္ကားအမ်ားစုမွာ ၁၉၄၀ ျပည့္ႏွစ္မ်ားကာလက ကားေဟာင္းမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး ေျပးဆြဲေမာင္းႏွင္ေနၾကေသးသည္မွာပင္ အႏၱရာယ္ အေတာ္မ်ားလွပါသည္။ ယံုၾကည္ကိုးစားရန္လည္း ခက္ပါသည္။ ကားပ်က္သည့္အခါမ်ားတြင္ က်မကဲ့သို႔ ခရီး သည္မ်ားမွာ အလုပ္ေနာက္က်ၾကရပါသည္။
က်မလိုရာ ကားမွတ္တိုင္သို႔ ေရာက္သည့္အခါ ႐ံုးသို႔ခရီးဆက္ရပါသည္။ ႐ံုးခန္းေရာက္ရန္ ၇ထပ္အျမင့္သို႔ ေလွကား အတိုင္း တထစ္ခ်င္း ေလွ်ာက္၍ တက္ရပါသည္။ က်မတို႔႐ံုး အေဆာက္အဦတြင္ စက္ေလွကားမရွိပါ။ ဤေလွကား ထစ္မ်ားကိုတက္၍ ႐ံုးေရာက္သြားသည့္အခါ အားအင္ကုန္ခမ္း ႏြမ္းနယ္သြားရပါေတာ့သည္။
႐ံုးခန္းမက်ယ္ႀကီးတြင္ က်မတို႔ လူ ၇၀ ခန္႔ အလုပ္လုပ္ၾကပါသည္။ ယေန႔သည္ေဖာင္ပိတ္ရက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ က်မ၏ စားပြဲေပၚတြင္ စာရြက္ပံုႀကီးကအထပ္လိုက္ ေစာင့္ေနပါသည္။
အင္တာနက္ဆက္သြယ္၍ရသည့္ ကြန္ပ်ဴတာက တလံုးသာရွိၿပီး အခန္းေထာင့္တြင္ တည္ရွိေနကာ ေသာ့ခတ္ထားပါသည္။ က်မတို႔က ဤကြန္ပ်ဴတာသံုးလိုလ်င္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၀န္ထမ္းမ်ားထံမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ႏွင့္ေသာ့ ေတာင္းခံရပါေသးသည္။
ရံုးခ်ိန္အတြင္းတြင္ အင္တာနက္မွတဆင့္ စာ႐ိုက္စကားေျပာျခင္း (ခ်က္ရြမ္း) မ်ားႏွင့္ အီးေမးလ္ပို႔ျခင္း လက္ခံျခင္းမ်ားကို တားျမစ္ထားပါသည္။ ဤကြန္ပ်ဴတာကိုလည္း မုန္းရပါသည္။
လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ စက္တင္ဘာလက သံဃာမ်ားလမ္းမေပၚထြက္၍ ဆႏၵျပၾကသည့္အခါ ပိုင္ရွင္လည္းျဖစ္၊ စာတည္းခ်ဳပ္ လည္းျဖစ္သူက က်မတို႔ကို သတင္းရယူႏိုင္ရန္ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဤအျဖစ္အပ်က္မ်ားကို သတင္းအျဖစ္ မေရးႏိုင္ၾကပါ။ ျမန္မာသတင္းေထာက္အမ်ားက ႏိုင္ငံတကာသတင္းဌာနမ်ား၊ ျပည္ပရွိ သတင္းမီဒီယာအုပ္စုမ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ ရွိၾကေၾကာင္းလည္း က်မသတိျပဳမိပါသည္။
က်မတို႔၏ ႐ံုးတြင္ ၿဂိဳဟ္တုရုပ္ျမင္သံၾကား လက္ခံဖမ္းယူႏိုင္သည့္ စေလာင္းလည္း ရွိမထားပါ။
က်မတို႔က သတင္းမ်ားၾကည့္ႏိုင္ရန္အတြက္ စာတည္းခ်ဳပ္ကို ၿဂိဳဟ္တုစေလာင္းတခု၀ယ္ယူတပ္ဆင္ေပးရန္ ေျပာၾကသည့္ အခါ သူက အံ့ၾသဖြယ္ရာ သေဘာတူလက္ခံခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ပစ္ခတ္ေခ်မႈန္းမႈမ်ား ျဖစ္လာသည့္အခါ သူက စိတ္ေျပာင္းသြားၿပီး က်မတို႔ကို လမ္းေပၚဆင္းခြင့္ ပိတ္ပင္လိုက္ပါေတာ့သည္။ ဆႏၵျပသံဃာမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ေနမႈ မွန္သမွ်ကိုလည္း ရပ္ဆိုင္းၾကရန္ တားျမစ္ပါသည္။
"မင္းတို႔က သတင္းေတြ တကယ္ၾကည့္ခ်င္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ငါက ၿဂိဳဟ္တုစေလာင္း မတပ္ေပးတာ" ဟု သူက ဆိုလာပါသည္။
"ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆႏၵျပပြဲေတြက ေနာက္ ၂ရက္၊ ၃ရက္ဆိုရင္ ၿပီးသြားမွာပဲ" ဟု သူေျပာခဲ့သည့္အတိုင္း မွန္ပါသည္။ ဆႏၵျပပြဲမ်ားက အခ်ိန္တိုသာ ခံခဲ့ပါသည္။ ၿဂိဳဟ္တုစေလာင္းလည္း တပ္ဆင္ျဖစ္ခဲ့ျခင္း မရွိပါ။
က်မတို႔၏ သတင္းခန္းတြင္ စီမံခန္႔ခြဲေရးတာ၀န္ယူသူႏွင့္ စာမူ႐ိုက္သူမ်ားသာ ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ၾကပါသည္။ က်မတို႔ သတင္းေထာက္မ်ားႏွင့္ အယ္ဒီတာမ်ားက သတင္းမ်ားကို လက္ႏွင့္သာ ခ်ေရးၾကရပါသည္။ သူတို႔က တည္းျဖတ္ၾကၿပီး စာရိုက္သမားထံ လႊဲေျပာင္းေပးပါသည္။ ေနာက္ဆံုးထြက္လာသည့္ စာမူေကာ္ပီကို သတ္ပံုျပန္စစ္ရ ပါသည္။
မၾကာခဏ မီးပ်က္ေသာေၾကာင့္လည္း အလုပ္မ်ား ၾကန္႔ၾကာရပါသည္။ ႐ံုးတြင္ ကိုယ္ပိုင္မီးစက္ရွိေသာ္လည္း ႐ံုးျပင္တြင္ မီးစက္လည္ေနသည့္အခါ ဆူညံသံႏွင့္ အပူမွာ မခံမရပ္ႏိုင္ဖြယ္ ျဖစ္ပါသည္။
သတင္းဌာနတြင္ သတင္းေထာက္ ၂၅ ဦးခန္႔ ၀ိုင္း၀န္းလုပ္ကိုင္ေနၾကပါသည္။ က်မတို႔၏ သတင္းေထာက္မ်ားမွာ ျဖဴေလ်ာ္၍ ပိန္လြန္းလွပါသည္။ ဤသို႔ ျဖစ္ရသည္မွာလည္း အံ့ၾသဖြယ္မရွိပါ။ အေၾကာင္းမွာ သူတို႔ရရွိသည့္ လစာက တလလွ်င္ က်ပ္ ၄၅၀၀၀ ဝန္းက်င္သာ ရၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
အလ်င္မီေစရန္အတြက္ လလယ္ခန္႔တြင္ ကိုယ္ရမည့္ လစာကို ႀကိဳထုတ္၍ သံုးၾကရပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဤသံသရာ ဆိုးက လည္ေနပါသည္။ လကုန္လ်င္ ယူထားသည့္အေႂကြးကိုျပန္ဆပ္ရၿပီး ဤအတိုင္း လစဥ္ လည္ေနၾကပါသည္။
လုပ္ငန္းသံုးအတြက္လည္း ေငြအနည္းမွ်သာ ခ်ထားေပးပါသည္။ သတင္းေထာက္မ်ားမွာ တကၠစီကားမ်ားႏွင့္ ဆိုက္ကားကို လံုးဝစီးခြင့္မရွိ။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ တာ၀န္ေပးလာသည့္အခါ လူၾကပ္ညပ္ေနသည့္ ဘတ္စ္ကားကိုပင္ တိုးစီးၾကရပါေတာ့ သည္။ ကင္မရာ၊ တိပ္ရီေကာ္ဒါ အသံဖမ္းစက္မ်ားမွာလည္း သတင္းေထာက္မ်ားအတြက္ အလြန္ရွားပါးလွပါသည္။
႐ံုးျပင္ပမွ ဖုန္းေခၚျခင္းကိုလည္း တားျမစ္ထားပါသည္။ သတင္းတခုအတြက္ စံုစမ္းအတည္ျပဳရန္အတြက္ျဖစ္ေစ ဆက္သြယ္ရန္ကိစၥ တစံုတရာ လိုအပ္လာသည္ ျဖစ္ေစ ႐ံုးျပန္ေရာက္ၿပီးမွ ၇ ထပ္ေသာ ေလွကားထစ္မ်ားကို တက္၍ ဖုန္းေခၚၾကရပါသည္။
က်မ၏ သက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းပညာအေပၚ ႏွစ္သက္ခံုမင္မႈရွိေသာ္လည္း က်မတို႔ ႐ံုးကို က်မမုန္းပါသည္။ က်မက သတင္း ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသားရသည္ကို ေပ်ာ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း စာေပစိစစ္ေရးအဖြဲ႔ေတာ့ကို မုန္းပါသည္။ သူတို႔က က်မတို႔ ေရးသားသမွ်စာမူမ်ားကို မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ ၾကည့္ေနၾကၿပီး အစိုးရ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ကိစၥမ်ားကို အပတ္စဥ္ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပရန္ ဖိအားေပးၾကပါသည္။
ဤစနစ္ေၾကာင့္ က်မ၏ လုပ္ငန္းရွင္လည္း လိုက္ေလ်ာဆက္ဆံေနရပါေတာ့သည္။ သူ႔တြင္ မ်က္ႏွာႏွစ္ခုရွိသည္ဟု ဆိုရပါမည္။ တခုက စာေပစိစစ္ေရးကို ၿပံဳးျပရန္ျဖစ္ၿပီး က်န္တခုကသူ႔ဝန္ထမ္းမ်ားကို မဲ့ျပရန္အတြက္ျဖစ္သည္။
သူ၏ အေျခအေနက ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀သူ အမ်ားစုကို ကိုယ္စားျပဳထားသည္ဟု ဆိုလွ်င္မမွားပါ။ သူတို႔အေနႏွင့္ အာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ ညိႇႏိႈင္းအေပးအယူျပဳရန္၊ လိုက္ေလ်ာဆက္ဆံရန္ လိုအပ္သည္။ သို႔မွသာ လုပ္ငန္းဆက္လက္ လည္ ပတ္ႏိုင္မည္ ျဖစ္ပါသည္။
တခါက က်မကို စာေပစိစစ္ေရးအဖြဲ႔ အစည္းအေ၀းတခုသို႔ တက္ေရာက္ရန္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ကေခၚပါသည္။ ဤအစည္း အေ၀းတြင္ ၎အဖြဲ႔အာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀သူမ်ားအၾကား ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရး ကိစၥမ်ားကို ေဆြးေႏြး ညိႇႏိႈင္း ၾကရန္ျဖစ္ပါသည္။
စာေပစိစစ္ေရးအဖြဲ႔၏ အႀကီးအကဲ ဗိုလ္မွဴးတင့္ေဆြက "ဉာဏ္ႀကီးရွင္စကား" ျဖင့္ ကမ္းလွမ္းလာခဲ့ပါသည္။ ဂ်ာနယ္မ်ား ႏွင့္ စာေပစိစစ္ေရးၾကားတြင္ မည္သို႔ ျမန္ဆန္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မည္၊ စာေပစိစစ္ေရးအဖြဲ႔ လက္တြင္းၾကာျမင့္ခ်ိန္ကို မည္သို႔ ေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္မည္ဟူသည့္ နည္းလမ္းမ်ားကိုေဆြးေႏြးရန္ ျဖစ္ပါသည္။ ဂ်ာနယ္မ်ားသည္ ေဖာင္ပိတ္အၿပီး စာေပစိစစ္ေရးတြင္ တပတ္ခန္႔ၾကာျမင့္ၿပီးမွ ျပည္သူမ်ား၏လက္အတြင္းသို႔ ေရာက္ရွိသျဖင့္ သတင္းမ်ားမွာ ေနာက္က် ပုပ္သိုးၿပီးမွ စာဖတ္သူလက္ထဲသို႔ ေရာက္ႏိုင္ၾကသည့္ အေျခအေနျဖစ္ေနသည္။ ၎အစည္းအေ၀းက အေတာ္ပ်င္း စရာေကာင္းသည့္ အစည္းအေ၀းျဖစ္သည္။ က်မတို႔က ဗိုလ္မႉးတင့္ေဆြကို မည္သည့္ အၾကံျပဳျပဳ သူက နားေထာင္ျခင္း မရွိပါ။
ဤသို႔ျဖင့္ ႐ံုးတြင္ တေနကုန္ေနထိုင္ၿပီးေနာက္ ညေန ၆ နာရီထိုးလ်င္ေတာ့ အိမ္သို႔ ျပန္ရန္ အခ်ိန္ေရာက္ပါၿပီ။ လူအမ်ား ျပည့္က်ပ္ေနသည့္ ဘတ္စ္ကားကို တိုးစီး၍ ကားစပယ္ယာ၏ ေမတၱာကို ခံယူကာ အိမ္ျပန္ရပါဦးမည္။ အိမ္ေရာက္ သည့္အခါ ေမွာင္ေနၿပီ။ သားေတြ၏ "ေမေမ" ဟု ဆီးႀကိဳႏႈတ္ဆက္လိုက္ေသာအသံၾကားရသည့္အခါ အေမာပန္း ေျပသြားရျပန္ပါသည္။
ေမွာင္မည္းေနသည့္အိမ္က က်မကိုဆီးႀကိဳေနသည္။ ကေလးမ်ား၏ အဘြားျဖစ္သူက ညစာျပင္ဆင္ရန္ ဖေရာင္းတိုင္မီး ကိုညႇိလိုက္သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အေမွာင္ထု မည္သည့္အခါတြင္မွ လင္းလာမလဲ က်မ စဥ္းစားေနမိပါသည္။ ဤသို႔ စဥ္းစားေမွ်ာ္လင့္ေန ၾကသည္မွာ က်မတဦးတည္း မဟုတ္ပါ။ ေနာက္ဆံုး အေမွာင္ကိုခြင္း၍ အလင္းေရာက္လာပါလိမ့္မည္။
ေအးခ်မ္းေျမ့ ေရးသားသည့္ Hard News ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါသည္။
ေအးခ်မ္းေျမ့သည္ မၾကာေသးမီကာလအထိ ရန္ကုန္အေျခစိုက္ အပတ္စဥ္ထုတ္ေ၀သည့္ ဂ်ာနယ္တေစာင္တြင္ အႀကီးတန္း အယ္ဒီတာအျဖစ္ တာ၀န္ယူေဆာင္ရြက္ခဲ့သူတဦး ျဖစ္သည္။ [Top]
|
