ဧရာဝတီ

တေန႔လံုး ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ စည္စည္ကားကား စည္းစည္းလံုးလံုးႏွင့္ ေကာ္မ်ား သုတ္လိုက္၊ ရွမ္းစကၠဴမ်ား ေခါက္လိုက္၊ ကပ္သူကကပ္၊ ေကာ္က်ဳိသူကက်ိဳ၊ သူတို႔ကိုၾကည့္ရသည္မွာ တက္ တက္ႂကြႂကြႏွင့္ ေပ်ာ္စရာလည္းေကာင္းသည္။

သူတို႔က ယခုမွ ရန္ကုန္ကေန ေရာက္ခါစ က်မကုိလည္းအလြတ္မေပး။ အတူဝင္ထိုင္လ်က္ ကူညီလုပ္ကိုင္ ရေသး၏။ ေန႔လယ္စာကို ေပါက္စမီး ၏ ေခါင္းေဆာင္ စိုင္းဝင္းထြဋ္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထိ ထမင္းထုပ္မ်ား လာပို႔ေပးသည္။ လက္ဘက္ရည္ ေသာက္ခ်င္သူ၊ ကြမ္းစားခ်င္သူမ်ားအတြက္လည္း မလစ္ဟင္း ေစရ။ ညေနေစာင္းမွတခ်ိဳ႕အိမ္ျပန္ၾကသည္။ က်မတို႔လည္းျပန္ခဲ့၏။ အိမ္မွာညစာစားၿပီးခ်က္ခ်င္းပင္“ေမွာ္ဝင္မီး” ယမ္းေခြ ဆင္ေနရာသို႔ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။

ညမီးက်ည္အမ်ိဳးအစားတြင္ အဓိက အေရးပါသည္က ယမ္းေခြမ်ားျဖစ္သည္ဟုဆုိလွ်င္ မွားမည္မထင္။ ယမ္းေခြအတြက္ ဝါးေဘာင္မ်ားျပဳလုပ္။ ၿပီးမွ မီးက်ည္အမ်ဳိးအစားအလုိက္ တပ္ဆင္ၾကရသည္။ ေကြ႔ေကြ႔ ေကာက္ေကာက္ျဖင့္ အေပၚေအာက္တက္ဆင္းေပါက္ကြဲတတ္သည့္ ခိုပံ်အမ်ိဳးအစား၊ အလံုးလိုက္ က်လာ ၿပီးမွ မီးက်ည္မ်ားကဲြထြက္ျဖာတတ္သည့္ ဗံုးထုပ္မ်ား၊ မီးက်ည္ေရာင္စံုမ်ား တြန္႔တြန္႔ေကြးေကြးျဖင့္က်လာ တတ္သည့္ ေလာက္ဟု ေခၚေသာ အမ်ိဳးအစား၊ မီးအလံုးလိုက္ကေလးကို အခ်ိန္ကိုက္ႀကိဳးျဖတ္ကာ ေလထီး ျဖင့္က် ေစတတ္ေသာ ေလထီးအမ်ိဳးအစား၊ မီး႐ိႈ႕လိုက္လွ်င္ေရတံခြန္မွ ေရမ်ားျဖာက်လာသကဲ့သုိ႔ မီးက်ည္ မ်ား က်တတ္သည့္ ေရတံခြန္အမ်ိဳးအစား၊ ဂလိုက္ဒါဟု ေခၚၾကသည့္ မီးက်ည္ေလးက ေလထဲတြင္ ဝဲလွည့္ ေနတတ္သည့္အမ်ိဳးအစား စသည္ျဖင့္ ယမ္းေခြတခုတြင္ ပါဝင္သည့္ မီးက်ည္အမ်ိဳးအစားက စံုလင္လွသည္။

ထိုအမ်ိဳးအစားမ်ားတြင္ အရင္ထြက္ေစခ်င္သည္က မည္သည့္ေနရာတြင္ တပ္ဆင္၊ ေနာက္မွထြက္ေစခ်င္ သည္မ်ားကို မည္သည့္ ေနရာတြင္တပ္ဆင္၊ မည္သည့္ စနစ္ႀကိဳးကို မီး႐ိႈ႕လွ်င္ မည္သည့္အရာမ်ားကိုမီးကူး မည္ စသည္ ျဖင့္ တြက္ခ်က္ျပဳလုပ္ရသည္။ ယမ္းေခြျပဳလုပ္သည့္ေနရာ ပတ္လည္ကို တာလပတ္စႀကီးျဖင့္ ကာထားၿပီး “ေဆးလိပ္မေသာက္ရ”ဟူေသာ စာလံုးႀကီးမ်ားကိုလည္း ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႕ျမင္ရသည္။

ညမီးက်ည္အဖဲြ႔ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသို႔ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ “ေဆာင္းည”၊ “ခ်ာကတူး”၊ “ေမွာ္ဝင္”၊ “စြာက်ယ္”၊ “ထီဖံုး”  စသည္တို႔ ျဖစ္သည္။ ယမ္းေထာင္းေနသူ၊ ယမ္းလိပ္ေနသူ၊ မီးစာႀကိဳးဆင္ေနသူ၊ ေကာ္ကပ္သူ၊ အားလံုး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား တက္တက္ႂကြႂကြ။

သူတို႔အားလံုး၏ ရင္ထဲမွာက သူတို႔ မီးပံုးပ်ံ လွပေအာင္ျမင္စြာတက္သြားရန္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခုတည္း။ ညဥ့္နက္ည အိပ္ပ်က္ညမ်ားစြာကို သူတို႔မမႈပါ။ အလုပ္အကိုင္ ပ်က္သူပ်က္၊ အိမ္တာဝန္ လစ္ဟင္းသူ လစ္ဟင္း၊ သို႔ေသာ္ အိမ္သူ အိမ္သားမ်ားကလည္း မီးပံုးပ်ံၿပီးစီး ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ ဘာကိုမွ မညည္း မညဴ။ သူတို႔တတ္ႏိုင္သည့္ဘက္က ဘာမဆို ကူညီရန္အဆင္သင့္။ တန္ေဆာင္တိုင္ပဲြေတာ္ရာသီဆိုလွ်င္ လူတိုင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္စိတ္ဝင္စားရာက မီးပံုးပ်ံတခုတည္းသာ။

မီးပံုးပ်ံကြင္းက ေတာင္ႀကီးတကၠသိုလ္အနီး၊ ေမြေတာ္ကကၠဴသို႔သြားရာလမ္း၏ ေဘးဘက္မွာျဖစ္သည္။ စည္း႐ိုးႏွစ္ထပ္ ကာထားၿပီး ပဲြေစ်းတန္းႀကီးကလည္း ရွည္လ်ားစြာစည္ကားလ်က္ရွိသည္။

ညမီးက်ည္ အမ်ိဳးအစားဆိုလွ်င္ ယမ္းေခြတင္ကားက သပ္သပ္၊ စိန္နားပန္အမ်ိဳးအစားအတြက္ကေတာ့ ေအာက္ဆဲြဟု ေခၚေသာ မီးပံုးေလးမ်ားခ်ိတ္ဆဲြသည့္ ယာဥ္ကသပ္သပ္၊ ယမ္းမ်ားႏွင္းရိုက္မည္စိုးသျဖင့္ မိုးထားကာထားၿပီး မီးပံုးပ်ံကြင္းသို႔ လာၾကရသည္။ ၿပီးေတာ့ အိုးစည္ကားက သပ္သပ္ျဖစ္သည္။ ဗံုရွည္ႀကီး မ်ား တဒူဒူတီး၊ လင္းကြင္းသံ၊ ဝါးလက္ခုပ္သံ၊ ေၾကးေမာင္းသံမ်ားစံုလင္စြာ တီးကာ ဆိုကာ ကကာျဖင့္ လမ္း တေလွ်ာက္ စည္ကားလွသည္။ ကိုယ့္မီးပံုးကို အမႊန္းတင္သည့္ သံခ်ပ္မ်ားလည္း သံၿပိဳင္ေအာ္ဟစ္လ်က္။ ဆိုင္ကယ္ ကိုယ္စီျဖင့္ အဖဲ႔ြသားမ်ားလည္း မ်ားျပားလွေသာ မီးပံုးပ်ံအဖဲြ႔ႀကီးကို ၾကည့္ရသည္မွာ အားရ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းလွသည္။

ၿပိဳင္ပြဲကြင္းထဲကိုမဝင္မီ ဒုိင္စင္အနီးတြင္ စာရင္းေပးၿပီး ယမ္းေခြအေလးခ်ိန္ကုိ ခ်ိန္ရသည္။ ယမ္းေခြအေလး ခ်ိန္မွာ ပိႆာ ၄၀ ၀န္းက်င္အထိ ထည့္သြင္းတတ္ၾကၿပီး အမ်ားအားျဖင့္ ၂၇ ပိႆာမွ ၃၇ ပိႆာအတြင္း ရွိသည္ဟု သိရသည္။

ယမ္းခ်ိန္ၿပီး၍ ကြင္းထဲကို ဆိုင္ကယ္မ်ားၿခံရံလ်က္ မီးပံုးကားႀကီးႏွင့္ ယမ္းေခြကား ႀကီးဝင္လာၿပီဆိုလွ်င္ အဖဲြ႔သားမ်ားက ပလတ္စတစ္ႀကိဳးမ်ားျဖင့္ ဝိုင္းရံလ်က္ သူတို႔ကုိယ္ပိုင္ေနရာေလး သတ္မွတ္လိုက္တတ္ၾက သည္။ အဖဲြ႔၀င္မဟုတ္ေသာ ျပင္ပလူမ်ားမွာ သတ္မွတ္စည္းဝိုင္းအတြင္း မဝင္ၾကရေပ။

ပထမဆံုး ဒိုင္စင္က ကားေပၚမွမီးပံုးမ်ားခ်ခ်ိန္ ၅ မိနစ္သတ္မွတ္ေပးသည္။ ၅ မိနစ္အတြင္း အတိမ္းအေစာင္း အမွားအယြင္းမရွိဘဲ ညီၫြတ္စြာျဖင့္ ပစၥည္းမ်ား ေျမေပၚသို႔ခ်ရသည္။ ၿပီးလွ်င္ မီးပံုးပ်ံကို စတင္မိႈင္းခံ၍ရၿပီ။ စည္းဝိုင္းအတြင္းမွာ အဓိက ၃ ေနရာကဲြျပားသြားျပန္သည္။ တေနရာက မီးပံုးပ်ံစကၠဴစႀကီးကို ျဖန္႔ၿပီးမီးထိုး ရန္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက မ,ကိုင္ထားရသည္။ ေနာက္တေနရာက မီးေစာ္တုတ္မ်ား မီး႐ိႈ႕ေနၾကသည့္ ေနရာ။ ေနာက္တေနရာက ယမ္းေခြကိုေစာင့္က်ပ္ေနၾကသည့္ေနရာ။

ဝါးလံုးစိမ္းထိပ္တြင္ ထင္းရွဴးေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ခ်ည္ေႏွာင္ထားသည့္ မီးေစာ္တုတ္ ၃ ေခ်ာင္း ၄ ေခ်ာင္းခန္႔ကို မီး႐ိႈ႕၊ ၿပီးေတာ့ မီးပံုးပ်ံဆီသုိ႔သယ္သြားၾကရၿပီး မိႈင္းစတင္ခံရသည္။ မီးေစာ္ထိုးရသည့္လူငယ္မ်ားမွာ ခ်မ္းေအး လွသည့္ ေဆာင္းတြင္း ညဘက္ႀကီးမွာပင္ ေခၽြးတလံုးလံုးႏွင့္ လႈပ္ရွားေနၾကရသည္။

မိႈင္းခံေနသည့္တေလွ်ာက္လံုး မီးပုံးပ်ံေဘးအနားစကၠဴစမ်ားကို လူတရပ္အလြတ္ တခ်ိန္လံုးမထားရသည့္ လူမ်ားသည္လည္း မသက္သာလွပါ။ မီးပံုးပ်ံႀကီး မိႈင္းဝ၍ ေထာင္တက္လာေသာအခါမွ မီးစာကို တဝေခြမွာ လာေရာက္တပ္ဆင္လိုက္ၾကကာ မီး႐ိႈ႕ၾကရျပန္သည္။ ထိုအခ်ိန္ဆိုလွ်င္ မီးပံုးပ်ံႀကီးက တႂကြႂကြျဖစ္ေနၿပီ။

ထိုအခါမွ ေအာက္ယမ္းေခြအနားမွလူမ်ားက ယမ္းေခြကိုမလာကာ လာေရာက္တပ္ဆင္ၾကရသည္။ ဆိုင္းႀကိဳး မ်ားျဖင့္ဆဲြထားရေသာ မီးပံုးပ်ံႀကီး မိႈင္းဝကာ တက္ေနၿပီဆိုမွ ယမ္းေခြ၏ စနစ္ႀကိဳးမ်ားကို မီးညွိလိုက္ၿပီး ဆိုင္းႀကိဳးမ်ားကို လႊတ္ေပးလိုက္သည္။

မီးပံုးပ်ံႀကီး တက္သြား၍ စနစ္ႀကိဳးအကုန္တြင္ မီးက်ည္မ်ားသို႔ မီးစတင္ကူးၿပီး အဆင့္ဆင့္ေပါက္ကြဲထြက္လာ သည့္ ခိုပ်ံမ်ား၊ ရွဴးဒိုင္းမ်ား၊ ဗံုးထုပ္မ်ား၊ ေလာက္ထုပ္မ်ား၊ ဂလိုက္ဒါမ်ား၏ မီးေရာင္စုံမ်ားက ေကာင္းကင္ တခြင္လံုး လင္းခ်င္း လွပေသာ ျမင္ကြင္းျဖစ္ေပၚလာခ်ိန္ ကြင္းထဲမွာလည္း တေဟးေဟးဆူညံ ေနသည့္ အသံမ်ား၊ ကခုန္ေနၾကသူမ်ား၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာ္ဟစ္ ေနသူမ်ားကို ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။

သူတို႔အားလံုး အေပၚမွာ တရႊီးရႊီးက်လာသည့္ ရွဴးဒိုင္းမ်ားကို မေၾကာက္မလန္႔ဘဲ ေျပးလိုက္ ေရွာင္လိုက္၊ ကလိုက္ခုန္လိုက္ျဖင့္ တႏွစ္လံုးသြန္ေအာထားသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား၊ ခြန္အားမ်ား အတြက္ ေက်နပ္ေနၾကသည္။

တခ်ိဳ႕မီးပံုးမ်ားၾကျပန္ေတာ့ တက္သြားၿပီးမွ ေလစီးေၾကာင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ယမ္းမီးကူးပံုစနစ္မမွန္ သျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ အခ်ိန္အဆမမွန္သျဖင့္ လည္းေကာင္း ေမွ်ာ္လင့္ထားသကဲ့သို႔ ျဖစ္မလာသည္မ်ား လည္း ရွိသည္။ ထိုအခါမ်ားတြင္ေတာ့ ထိုမီးအဖဲြ႔မွလူငယ္မ်ား၏ မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္ ငိုသံမ်ားက ၿပိဳင္ကြင္းထဲ တြင္ ပ်ံ႕လြင့္သြားသည္။

စိန္နားပန္အမ်ိဳးအစားမီးပံုးပ်ံကေတာ့ တမ်ိဳးခက္ခဲျပန္သည္။ မီးပံုးပ်ံႀကီးမိႈင္းဝကာ ေထာင္တက္လာခ်ိန္တြင္ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းညွိထားေသာ မီးပံုးအေသး ေရာင္စံုေလးမ်ားကို မီးပံုးပ်ံႀကီး၏ သတ္မွတ္ထားေသာ ေနရာ မ်ားတြင္ သူ႔အေရာင္ႏွင့္သူ အမီခ်ိတ္ဆဲြၾကရသည္။ မီးပံုးေလးမ်ားလည္းခ်ိတ္အၿပီး မီးပံုးပ်ံလည္း မိႈင္းဝကာ အတက္၊ ခ်ိန္သားကိုက္အဆင္ေျပမွသာ လွပေသာ သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုမ်ားျဖင့္ စိန္နားပန္မီးပံုးပ်ံ ေအာင္ျမင္သည္ ဟု ဆိုႏိုင္မည္။ သူ႔အေရာင္ႏွင့္သူ မွန္ေအာင္မခ်ိတ္ဆဲြျပန္လွ်င္လည္း ပံုမေပၚလြင္ႏိုင္ျပန္။ မီးပံုးအေသးမ်ား ထဲမွ ဖေယာင္းတိုင္မ်ား မၿငိမ္းေစရန္လည္း ဂ႐ုစိုက္ရသည္။ မေယာင္းတိုင္ေလးမ်ား ေစာင္းျခင္း လဲျခင္းျဖစ္ လွ်င္လည္း ပင္မမီးပံုးပ်ံႀကီးဆီ မီးစဲြမွာ စိုးရိမ္ရေသးသည္။

ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕မီးပံုးပ်ံပဲြမွာ အဓိက အမ်ိဳးအစားႀကီး ၃ ခုပါ၀င္သည္။ ေန႔လႊတ္အ႐ုပ္က ေန႔ဘက္မွာ လႊတ္တင္ ၾကသည့္ အ႐ုပ္အမ်ိဳးမ်ဳိးပံုစံခ်ိဳးထားသည့္ အလွလႊတ္အမ်ဳိး အစား။ ညလႊတ္တြင္မွ စိန္နားပန္ႏွင့္ ညမီးက်ည္ ဟု ၂ မ်ိဳးရွိရာတြင္ စိန္နားပန္က မီးပံုးေလးမ်ားခ်ိတ္ဆဲြလ်က္ အလွျပ ပံုေဖာ္ရသည္။ ညမီးက်ည္မွာ မီးပံုးပ်ံ ေအာက္ေျခတြင္ ယမ္းေခြႀကီးမ်ားခ်ိတ္ဆဲြလ်က္ မီး႐ွဴးမီးပန္း မ်ား ပစ္လႊတ္ရသည့္ လွပ၍ အႏၱရာယ္မ်ားေသာ အမ်ိဳးအစား စသည္တို႔ျဖစ္သည္။

မီးပုံးပ်ံၿပိဳင္ပြဲ ဖြင့္ပဲြက ေအာက္တိုဘာ၂၅ ရက္ေန႔ျဖစ္သည္။ ၁ ရက္ေန႔မွာ ပိတ္ပဲြႏွင့္ ဆုေပးပဲြ။ ယခုႏွစ္ အတြက္ ဟာသ မီးက ပထမ၊ ပုတု က ဒုတိယ၊ လူပဲ့ က တတိယ ရရွိေၾကာင္း သိရသည္။

ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ မီးပုံးပ်ံမ်ားမွာ ၾကယ္နီ၊ ဟာသ၊ လူပဲ့၊ ခ်ီခန္႔၊ ကားပြဲစား၊ စိမ္းလဲ့ကန္သာ၊ ဓာတ္ခဲ၊ ေနာင္မြန္၊ ထီဖုံုး ခ်ာကတူး၊ ေတာင္ပိုင္း၊ ကန္ေအာက္၊ အိုတိုး၊ ပုတု၊ ငပ်င္း၊ ညသာ၊ ကေမၻာဇ၊ ေ႐ႊပိုး စသည္တို႔ ပါ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္ ၾကေၾကာင္းလည္း သိရသည္။

ၿပိဳင္ပြဲ၀င္မီး စုစုေပါင္း ညမီးက်ည္ ၅၅ လံုး၊ စိန္နားပန္ ၃၆ လံုး ညလႊတ္စုစုေပါင္း ၉၁ လံုးႏွင့္ ေန႔လႊတ္ အရုပ္ ၂၉၆ လံုး လႊတ္ တင္ၾကသည္ဟု ၿပိဳင္ပြဲေကာ္မတီက ေျပာသည္။ ထီဖံုး၊ ခ်ီခန္႔၊ ခ်ာကတူး၊ ဓာတ္ခဲ၊ ၾကယ္က်စ္ စသည့္ ညမီးက်ည္မ်ားမွာ နာမည္ႀကီးမ်ားျဖစ္ၾက၏။

ေတာင္ႀကီးတြင္ လူအားလံုး ေန႔ႏွင့္ည မွားေနၾကသည္။ ညဘက္ ၇ နာရီ ၈ နာရီခန္႔ဆိုလွ်င္ အားလံုး မီးပုံးပ်ံ ကြင္းထဲ ေရာက္ေနၾကၿပီ။

မည္မွ် ခ်မ္းခ်မ္းေအးေအး မနက္ႀကီး ၃ နာရီ ၄ နာရီ ေနာက္ဆံုးမီးပံုးလႊတ္ၿပီးမွ အိမ္ျပန္အိပ္ၾကသည္။ မနက္ ဆိုလွ်င္ ၁၀ နာရီ ၁၁ နာရီခန္႔မွ အိပ္ရာထကာ ေန႔လႊတ္အ႐ုပ္သြားၾကည့္သူကၾကည့္၍ ညအတြက္ျပင္ဆင္သူ မ်ားလည္းရွိၾက၏။

ယခင္ႏွစ္က အ႐ုပ္ အမ်ိဳးအစား မီးပံုးပ်ံတခုအတြက္ က်ပ္ ၁ သိန္းမွ ၅ သိန္းၾကား ကုန္က်ၿပီး စိန္နားပန္ အမ်ိဳးအစား အတြက္ဆိုလွ်င္ က်ပ္ ၁၀ သိန္းအထိ ကုန္က်သည္ဟု သိရသည္။

ယခုအခါတြင္ေတာ့ ကုမၸဏီအသီးသီးက ၿပိဳင္ပြဲဝင္ အဖြဲ႕မ်ားအတြက္ အကုန္အက်ခံေပးကာ ၎တို႔၏ ကုမၸဏီ အမွတ္တံဆိပ္မ်ားကို မီးပံုးပ်ံႀကီးမ်ားတြင္ ထည့္သြင္း ေရးဆြဲလာၾကသည္။ ေတာင္ႀကီး မီးပံုးပ်ံတခု၏ ပ်မ္းမွ်အခ်င္းႏွင့္ အျမင့္မွာ ေပ ၂၀ မွ ၂၄ ေပ အထိရွိသည္။ မီးပံုးပ်ံအမ်ားစုကို ပုိးစာပင္မွရရွိသည့္ ရွမ္းစကၠဴ ေခၚ မိႈင္းကိုင္ စကၠဴျဖင့္ျပဳလုပ္ၿပီး အဆင့္မီ မီးပံုးပ်ံတခုအတြက္ မႈိင္းကိုင္စကၠဴ အခ်ပ္ေရေပါင္း ၁၂၀၀ ခန္႔ လို အပ္သည္။

ယခုႏွစ္ မီးပံုးပ်ံတခုအတြက္ ပ်မ္းမွ်ကုန္က်စားရိတ္မွာ က်ပ္ သိန္း ၂၀ ခန္႔ရွိသည္။ ယမ္းမႈန္႔အစရွိေသာ ထည့္သြင္း အသံုးျပဳရသည့္ ပစၥည္းအမယ္မ်ားကို ထိေရာက္ေစရန္ အေကာင္းဆံုးမ်ား ေရြးခ်ယ္ သံုးရေသာ ေၾကာင့္ျဖစ္၏။

ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕က လွပါသည္။ ေအးခ်မ္း႐ိုးသားျခင္းရွိေသာ ၿမိဳ႕ဟုေခၚရမည္ထင္သည္။ ေတာင္ႀကီး ၿမိဳ႕မွာ ဓေလ့႐ိုးရာေတြ မပ်က္စီးေသးျခင္းက ၿမိဳ႕၏အလွကိုပိုၿပီး ေတာက္ပေစသည္။ ထို႔ထက္ပိုသည္က ၿမိဳ႕ေန ေဒသခံမ်ားမွာ ႐ုိးသား ေဖာ္ေရြသည္။ လူငယ္အမ်ားစုက ေခတ္မီၾကပါသည္။ ဝတ္ပံုစားပံုႏွင့္ ေနထိုင္ပံုကို သာမန္ကာလွ်ံကာၾကည့္လွ်င္ ေပါ့လွ်ပ္လွ်ပ္ ေဆာင့္ႂကြားႂကြားဟု ထင္ရေသာ္လည္း သူတို႔ရင္ ထဲမွာက ႐ိုးရာအေမြအႏွစ္အတြက္ စိတ္ဓာတ္က အျပည့္ရွိေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

မီးပံုးပ်ံတဖဲြ႔ သြားတိုင္း ေမးျမန္းလိုက္တိုင္း မညည္းမညဴစိတ္ရွည္လက္ရွည္ရွင္းျပေပးၾကသည္။ သူတို႔လုပ္ ေဆာင္ခ်က္မ်ားႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး အားလံုးကို နားလည္ေစခ်င္ေသာ ေစတနာ၊ သူတို႔႐ိုးရာကို မွတ္တမ္း မွတ္ရာက်န္ေစခ်င္ျခင္းမ်ားျဖင့္ သူတို႔မ်က္လံုးမ်ား က တလက္လက္ေတာက္ပ တက္ႂကြေနၾကသည္။ သူတို႔အၿပံဳးမ်ားကလည္း ခ်ိဳျမ၍ေနၾကပါသည္။     ။

မွတ္ခ်က္မေပးမီ ဒါဖတ္ပါ (Click here)

Name

Email

Title

Comment

မွတ္ခ်က္ (comment) မ်ားေရးသားရာတြင္ သင့္ေလ်ာ္သည့္ အျဖတ္အေတာက္ (space) မ်ားျဖင့္ ေရးသားပါရန္။

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment