ဧရာဝတီ

ျမန္မာျပည္က သူငယ္ခ်င္း တဦးထံ ဖုန္းေခၚလိုက္စဥ္ “တေန႔တေန႔ ဘယ္လို လင္းေအာင္ လုပ္ရမလဲ ဆိုတာေတြးရင္း ငါတို႔ ဦးေႏွာက္ ေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ ထက္ျမက္လာၿပီ” ဆိုသည့္ စကားေၾကာင့္ ငိုရမလို၊ ရယ္ရမလို ျဖစ္သြားရသည္။

က်မ သူငယ္ခ်င္းက “အခုပဲ လက္လွည့္ အားသြင္းစက္နဲ႔ ဖုန္းအားသြင္းၿပီးတာ” ဟု ေျပာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေၾကာင္သြားရ ျပန္သည္။ လက္လွည့္ ဖုန္း အားသြင္းစက္ ဆိုတာကို က်မ အခုမွ ၾကားဖူးသည္။ တခါလွည့္လွ်င္ ၁ နာရီ ဖုန္းေျပာႏိုင္သည္တဲ့။ သူက “ဒါတင္ ဘယ္ကဦးမလဲ၊ ဓာတ္ခဲနဲ႔ သြင္းရတဲ့ အားသြင္းစက္ေတာင္ ရွိေသးတယ္” ဟု ႂကြားသလိုလို ေျပာလိုက္ေသးသည္။ တခုကို က်ပ္ ၅၀၀၀၊ ၈၀၀၀ အစားစားဟု ဆို၏။

က်မမွာေတာ့ “ဒါ ျမန္မာကြ” ဟုပဲ ေႂကြးေၾကာ္ရမလား၊ “ဒါမွ တို႔ တရုတ္” ဟု ေအာ္လိုက္ရမလား မသိေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားသည္။

သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ စကားေျပာအၿပီးတြင္ ျမန္မာျပည္ကလူတုိင္း အပိုပစၥည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသံုးေနရပါလား ဆိုတာကို စဥ္းစားမိ၏။

က်မတို႔ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြ အလြန္ ခ်ီးက်ဴးစရာ ေကာင္းလွသည္။ နအဖ ဘယ္လိုပဲ လွ်ပ္စစ္မီး ျဖတ္ေတာက္ပါေစ စိတ္ပ်က္ ညည္းညဴျခင္း အလ်ဥ္းမရွိ၊ အားလံုးက ကိုယ့္နည္း ကုိယ့္ဟန္ျဖင့္ လွ်ပ္စစ္မီးကို ဘယ္လိုရေအာင္ ဖန္တီးယူရမည္ ဆိုတာကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ သိေနၾကၿပီ။ အားလံုးဆိုသည္မွာ အမ်ိဳးသမီး ႀကီး၊ ငယ္မ်ား၊ ကေလးႀကီးမ်ားလည္း ပါဝင္သည္။

ထိုသို႔ ခ်ီးက်ဴးမည္ ဆိုျပန္ေတာ့ စိနတိုင္းသားမ်ားကိုလည္း ခ်န္လွပ္ထားလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ျမန္မာျပည္သူေတြ နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ လင္းႏုိင္ေရးအတြက္ တတပ္တအား ကူညီေနသူအျဖစ္ ဆုတံဆိပ္မ်ားပင္ ခ်ီးျမႇင့္သင့္သည္။ ျမန္မာျပည္က ထြက္သမွ် လွ်ပ္စစ္ မ်ားကို ဝယ္ေနသည့္အတြက္ ျပန္လည္ေပးဆပ္ျခင္း ျဖစ္ဟန္တူ၏။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတုိင္မီက ေရအားလွ်ပ္စစ္စက္ရုံ ၂ ရုံ၊ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔သုံး ဓာတ္အားေပးစက္ရုံ ၇ ရုံရွိၿပီး စုစုေပါင္း ၅၂၉ ဒႆမ ၁၀ မဂၢါ၀ပ္ ထုတ္လုပ္ႏုိင္ေၾကာင္း စစ္အစုိးရ သတင္းစာမ်ားတြင္ ေရးသားထားသည္။ ၁၉၈၈ ေနာက္ပုိင္း တြင္ ဆည္ေတာ္ႀကီး၊ ဘီလူးေခ်ာင္း၊ ေဇာ္ဂ်ီ၊ ေဇာင္းတူ၊ သဖန္းဆိပ္၊ ေပါင္းေလာင္း၊ မုန္း၊ ပသိ၊ ရဲႏြယ္၊ ခေပါင္း ႏွင့္ က်ိဳင္းေတာင္း စသည့္ ေရအား လွ်ပ္စစ္စက္ရုံမ်ား၊ ေက်ာက္မီးေသြးသုံး၊ ေရေႏြးေငြ႕သုံး၊ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႕သုံး ဓာတ္အားေပးစက္ရုံမ်ားေၾကာင့္ ၂၂၅၅ ဒႆမ ၉ မဂၢါ၀ပ္ ထုတ္ႏုိင္ခဲ့သည္ဟု သိရသည္။ 

ယခုႏွစ္ဆန္းက ၾကားလိုက္ရသည့္ သတင္းတပုဒ္အရ ျမန္မာ့စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးတဦးျဖစ္သူ ထူးကုမၸဏီ အႀကီးအကဲ ဦးေတဇကို ေရအား လွ်ပ္စစ္လုုပ္ငန္းႀကီး ၂ ခု အစိုးရႏွင့္ဖက္စပ္ လုပ္ပုိင္ခြင့္ ေပးလိုက္သည္ဟုဆိုသည္။ ၾကားသိရသမွ် ျမန္မာျပည္တြင္ ထြက္လိုက္သည့္ ေရအားလွ်ပ္စစ္မ်ား၊ နည္းသည္မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ အားလံုးက အိမ္နီးခ်င္း ႏိုင္ငံမ်ားကို ေရာင္းစားဖို႔ အတြက္သာ။ ခ်ဥ္သီးပင္ေအာက္ ခ်ဥ္သီးရွား ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးျဖစ္မည္။

ယခုလည္း ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္ ျမစ္ဆံု ေရကာတာ စီမံကိန္း စေနၿပီ။ ေဒသခံမ်ား ဖယ္ေပးၾကရသည္။ ရသည့္ လွ်ပ္စစ္ တရုတ္ကို ေရာင္းမည္။ တရုတ္က ျမန္မာျပည္ကို ေပါေခ်ာင္မေကာင္း လွ်ပ္စစ္ထုတ္ပစၥည္းမ်ား ျပန္သြင္းေပလိမ့္မည္။

လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ ဝန္ႀကီးဌာနတြင္အလုပ္လုပ္ေသာ က်မသူငယ္ခ်င္း အင္ဂ်င္နီယာကေတာ့ “ဘီလူးေခ်ာင္း တခုတည္းနဲ႔တင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို လွ်ပ္စစ္ ေပးလို႔ေလာက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေကဘယ္ႀကိဳးေတြ မေကာင္းေတာ့လို႔” ဟု ေျပာဖူးသည္။ မေကာင္းေသာ ေကဘယ္ႀကိဳးမ်ားကို ျပင္လွ်င္ ပိုက္ဆံကုန္မည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ျပင္မေနေတာ့ဘဲ ထြက္လာသည့္ ေရအား လွ်ပ္စစ္မ်ားကို တျခားႏုိင္ငံ ေရာင္းစားပါက ဝင္ေငြရမည္ဟု နအဖက ေစ်းတြက္တြက္ပံုရသည္။

ျမန္မာျပည္က ထြက္လာတာ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း လွ်ပ္စစ္မီး ျပတ္သည့္ဒုကၡကိုေတာ့ အီစိမ့္စြာ ခံစားခဲ့ဖူးပါသည္။ မီးစက္၊ အင္ဗာတာ၊ ဘက္ထရီအိုး၊ ဖေယာင္းတုိင္၊ တရုတ္လုပ္ အားသြင္းမီးအိမ္ကေလးမ်ား ဆိုသည္တို႔ကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ယဥ္ပါးေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ခုတေလာ ဖုန္းေခၚလိုက္တိုင္း တျခားစကားမေျပာခင္ “မီးအရမ္းပ်က္တာ၊ အရင္ထက္ ပိုပိုဆိုး လာတယ္။ လံုးဝမလာသေလာက္ပဲ” ဆိုတာမ်ိဳးခ်ည္းၾကားေနရသည္။

က်မတို႔ ငယ္ငယ္ကေတာ့ မီတာမရွိသည့္ အိမ္မ်ားတြင္ တေပ မီး တေခ်ာင္းထြန္းႏုိင္သည့္ အားသြင္း ဘက္ထရီအုိးကေလးမ်ား ေဆာင္ထားရသည္။ ထိုဘက္ထရီအိုး ကေလးမ်ားကို ဆုိင္တြင္ အားသြားသြင္းၾကတာ ျမင္ဖူးသည္။ အခုေတာ့ အိမ္တိုင္းနီးပါးတြင္ ထို ဘက္ထရီအိုးကေလးမ်ား ရွိေနၾကၿပီ။ ထိုဘက္ထရီအုိးကေလးမ်ားကို ဆိုင္တြင္ အားသြား သြင္းစရာမလိုဘဲ မိမိအိမ္တြင္သာ အားသြင္းႏိုင္ဖို႔ တီထြင္ထုတ္လုပ္ထားၿပီျဖစ္သည္။

ဒီထက္ နည္းနည္း ေျပလည္သူေတြ ဆိုရင္ေတာ့ အင္ဗာတာ ဝယ္ထားၾကသည္။ အင္ဗာတာ ဆိုေပမယ့္ သူ႔တမ်ိဳးတည္း မရ၊ ဘက္ထရီအိုးပါ တြဲဝယ္ရသည္။ ၁၂၀ အိုး၊ ၁၅၀ အိုး အသီးသီးရွိသည္။ ဘက္ထရီ အိုး ဆိုသည္က အသံုးျပဳတာၾကာၿပီဆိုလွ်င္ အက္ဆစ္ဓာတ္ေလ်ာ့နည္းတတ္သည္။

သည္ေတာ့ အိမ္ရွိလူကုန္ အက္ဆစ္ တုိင္းျခင္း ပညာရပ္ကို ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏုိင္ၾကရသည္။ အက္ဆစ္တိုင္းသည့္ ဖန္ႁပြန္ေလးကို အိုးထဲႏွစ္ကာ တိုင္းၿပီး ေရလိုလွ်င္ေရ ထည့္ေပးရသည္။ အက္ဆစ္ပမာဏ မ်ားေနတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အခန္းပ်က္ေနတာပဲျဖစ္ျဖစ္ လွ်ပ္စစ္ကို သိုေလွာင္ထားဖို႔ သူက ပ်က္ကြက္မည္မဟုတ္လား။ ေနာက္ေတာ့ အိုးေပၚက ခဲဖုမ်ားတြင္ ဆားေပါက္လွ်င္လည္း ေရခပ္ေႏြးေႏြးႏွင့္ ေလာင္းၿပီး ဆားမ်ားေပ်ာ္က်ေစရေသးသည္။

ျမန္မာျပည္ကို အင္ဗာတာမ်ား စတင္တင္သြင္းလာတာကလည္း တရုတ္ပဲ ျဖစ္သည္။ သူတို႔က အစျပဳသြင္းေပးခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္း တြင္ေတာ့ က်မတို႔ျမန္မာမ်ားက ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္ျဖင့္ ျပဳလုပ္လာၾကသည္။ မက္ထေရာနစ္၊ ဓူဝံ၊ ဦးေဖသိန္း အစရွိသည့္ တံဆိပ္ ေၾကာ္ျငာမ်ားကို ရုပ္ျမင္သံၾကား ဖန္သားျပင္တြင္ ေမာ္ဒယ္ေလးမ်ား လႈပ္လိလႈပ္လဲ့ျဖင့္ ျမင္ၾကရသည္။

မက္ထေရာနစ္ အင္ဗာတာတလံုးကို က်ပ္ ၆၉၆၀၀ ဟု သိရသည္။ ဓူဝံႏွင့္ တျခားတံဆိပ္မ်ားလည္း ထိုေစ်းပတ္ဝန္းက်င္ပဲဟု ေျပာၾကသည္။

“တလံုးက မီးထြန္းဖို႔၊ တလံုးက ကက္ဆက္ဖြင့္ဖို႔” ဆိုသည့္ မင္းသမီး ေမသန္းႏု၏ အသံဝဲဝဲေလးကို ျမန္မာျပည္တြင္ ေနထိုင္သူတိုင္း မသိသူမရွိ။ ဘက္ထရီအိုးေၾကာ္ျငာ ျဖစ္သည္။ အင္ဗာတာနဲ႔တြဲလ်က္ ဘက္ထရီအိုး မဝယ္လို႔မွ မျဖစ္ဘဲ။

ဘက္ထရီကလည္း အစားစား။ ၁၅၀ အိုး တလံုးကို က်ပ္ ၁၂၀၀၀၀ ဝန္းက်င္။ ၁၂၀ အိုးကေတာ့ သူ႔ထက္ ၂ ေသာင္းေလာက္ သက္သာမည္ဟု ဆုိသည္။

စိတ္ဖိစီးမႈမ်ားႏွင့္ အစဥ္ ပိျပားေနသည့္ ျမန္မာလူထု၏ ဘဝအေမာ၊ အထူးသျဖင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းတက္သည့္ ဒဏ္ကို တုိက္ရိုက္ ထိေတြ႕ခံစားေနရေသာ အိမ္ရွင္မမ်ား၏ ဘဝအေမာကို ေျဖေဖ်ာက္ေပးသည့္အခ်ိန္မွာ ည ၇ နာရီျဖစ္သည္။ ကိုရီးယား ဇာတ္လမ္းတြဲ လာမည့္အခ်ိန္။ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ လွ်ပ္စစ္မီး ရကိုရရမည္။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ရမွကိုျဖစ္မည္ ဆိုသည့္ အခ်ိန္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လွ်ပ္စစ္မီးမလာတာေတြ၊ ကုန္ေစ်းႏႈန္းႀကီးတာေတြ၊ ႏွလံုးထီ မေပါက္တာေတြ၊ သားသမီးေတြ မလိမ္မာတာေတြ၊ ေယာက္်ား အရက္ေသာက္တာေတြ အကုန္ေမ့ထားၾကသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းတြဲထဲက ဆင္းရဲသည့္ ကိုရီးယား မင္းသမီးေလးကိုပဲ သနားမည္။ အဲဒီအတြက္ တနည္းနည္းျဖင့္ မီးရွိရမည္။ “ေရဘူးေပါက္တာ မလိုခ်င္ဘူး၊ ေရပါတာပဲလိုခ်င္တယ္” ဆိုသည့္ စစ္တပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေအာက္တြင္ အသားက် ေနသူမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထင္သည္ “မီးပ်က္တာမလိုခ်င္ဘူး၊ မီးရတာပဲ လိုခ်င္တယ္” ဆိုသည့္ စကားအတိုင္း ေဆာင္ရြက္ ၾကသည္။

ျမန္မာျပည္က ဂ်ာနယ္တုိက္တတိုက္တြင္ အလုပ္လုပ္စဥ္ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ေလာက္က မႏၱေလး၌ ကိုရီးယားဇာတ္လမ္းတြဲ အၾကည့္ ပ်က္မည္ စိုးေသာေၾကာင့္ မီးစက္ထဲသို႔ ကေလးကို ဆီသြားျဖည့္ခိုင္းရာက မီးေလာင္မႈ ျဖစ္ပြားသည္ဆိုသည့္ သတင္းတပုဒ္ကို တည္းျဖတ္ခဲ့ဖူးသည္။ အဲဒီတုန္းက ေခတ္အလြန္စားေနေသာ “နန္းတြင္းသမားေတာ္” ဇာတ္လမ္းတြဲေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ယခုအခါ လွ်ပ္စစ္မီးက ၅ မိနစ္ျခားတခါ၊ ၁၀ မိနစ္ျခားတခါ ပ်က္ခ်င္သလိုပ်က္၊ လာခ်င္သလို လာေနေသာေၾကာင့္ အင္ဗာတာ ေတြမီးမလင္းေတာ့။ ဘက္ထရီအိုးက သိုေလွာင္ေပးခ်င္သည့္တိုင္ မလာေသာမီးကို ဘယ္လိုသိုေလွာင္ရမည္မသိ ျဖစ္ေနပံုရသည္။ ထိုအခါ မီးစက္ဆိုေသာ “တဒုန္းဒုန္း” အသံေပးသည့္ ဂ်င္နေရတာက လိုအပ္ခ်က္တခု ျဖစ္လာျပန္သည္။

မီးစက္ကလည္း အရြယ္မ်ိဳးမ်ိဳး ဆိုဒ္အစံုစံု။ တရုတ္လုပ္ လက္ဆြဲမီးစက္ ကေလးမွသည္ တဲတလံုးစာ အရြယ္အစားရွိသည့္ မီးစက္ႀကီးမ်ားထိ။ အိမ္မွာကိုရီးယားကားၾကည့္ရံု၊ အင္ဗာတာ မီးအားသြင္းရံုကေတာ့ အိမ္သံုးမီးစက္ (တရုတ္လုပ္) ကေလးေတြပဲ သံုးၾကသည္။ အဲဒီမီးစက္က ေပါ့သည္။ မိန္းကေလးေတြပါ ႏႈိးလို႔ ႏိုးသည္ဟု ဆိုသည္။ တန္ဖိုးကေတာ့ က်ပ္ ၁၅၀၀၀၀ ဝန္းက်င္။ သူက ေရေမာ္တာအေသးေလာက္ေတာ့ အသာေလး တင္ႏုိင္သည္ဟု ဆိုသည္။

လက္ဆြဲမီးစက္ကေလးေတြ ကေတာ့ မခံလွ။ စိန တို႔ထံုးစံ ေပါေခ်ာင္ မေကာင္း။ ခဏသံုး၊ ၿပီးရင္ပ်က္ျဖစ္သည္။ တန္ဖိုးက က်ပ္ ၈ ေသာင္းဝန္းက်င္။ အင္ဗာတာလည္း အားသြင္းလို႔မရေတာ့ အမ်ားစုက ေရတင္ႏုိင္သည့္ က်ပ္ ၁ သိန္းခြဲတန္ ဟြန္ဒါ တံဆိပ္ မီးစက္ ကေလးမ်ားကို အသံုးမ်ားသည္ဟု သိရသည္။

မီးစက္ဆိုေတာ့ အေနာက္က စက္သံုးဆီက လိုက္ပါလာသည္။ ဟြန္ဒါက ဓာတ္ဆီျဖင့္ ေမာင္းရသည္။ ဓာတ္ဆီ ေရသန္႔ဘူး တလီတာဝင္ ဘူး တဘူးကို က်ပ္ ၉ ရာ။ အဲဒါက ၂ နာရီေလာက္ေတာ့ ခံသည္။

ျမန္မာလုပ္ မီးစက္မ်ားကေတာ့ အမွန္အကန္ေကာင္းသည္။ ဥပမာ လွ်ပ္စစ္ဦးေဖသိန္း၏ စက္မ်ားျဖစ္သည္။ အဲဒါေတြကေတာ့ လုပ္ငန္းသံုးျဖစ္သည္။ ေစ်းကလည္း အေတာ္ႀကီးသည္။ ဒီဇယ္ေမာင္းဆိုေတာ့ အလုပ္လည္းရႈပ္သည္။ ဆူလည္း ပိုဆူသည္။ ၾကာရွည္ခံခ်င္သူမ်ား၊ လုပ္ငန္းအနည္းအပါး ရွိသူမ်ားကေတာ့ အဲဒီမီးစက္ႀကီးမ်ား ဝယ္သံုးၾကသည္။

တေလာက ခ်င္းမိုင္ကျပန္သြားေသာ သူငယ္ခ်င္းတဦးကေျပာသည္။ သူ ဝယ္သြားသည့္ ဖုန္းဟန္းဆက္ကေလးက ျမန္မာျပည္မွာ အားသြင္းလိုက္ေတာ့ ဘက္ထရီ ေလာင္သြားသည္တဲ့။ မီးအား အတက္အက် မမွန္၊ တက္ခ်င္သလို ေဆာင့္တက္၍ က်ခ်င္သလို ဝုန္းခနဲ ျပဳတ္က်တတ္ေသာ က်မတို႔ အမိေျမတြင္ မီးအားျမႇင့္စက္ကလည္း အေရးပါ အရာေရာက္သည့္ ပစၥည္းျဖစ္သည္။ မရွိမျဖစ္ ဟုပင္ဆိုရမည္။ တျခားေသာလွ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ား မီးအားအတက္အက်ေၾကာင့္ ပ်က္စီးျခင္းမေရာက္ေစေရးအတြက္ မီးအားျမႇင့္စက္ လိုအပ္သည္။

အဲဒါကလည္း အစားစားရွိသည္။ ေအာ္တိုလား၊ မန္ႏ်ဴရယ္လား ဘာလိုခ်င္လဲ။ ေစ်းကလည္း အစားစား။ က်ပ္ ၅ ေသာင္း၊ တသိန္းမွသည္ … ၃ သိန္း၊ ၄၊ ၅ သိန္းအထိ။ မီးအားျမႇင့္စက္က တတီတီ အသံေပးလွ်င္ ေျပးၿပီး ခလုပ္ခ်ရသည္ကို ကေလးမ်ားပင္ လုပ္တတ္သည္။ မလုပ္တတ္လို႔မရ။ သမိုင္းေပးတာဝန္အလား ထမ္းေဆာင္ၾကရသည္။ အခုေတာ့ အင္ဗာတာႏွင့္ မီးအားျမႇင့္စက္ တြဲလ်က္ပါသည္အထိ ထုတ္လုပ္လာၾကၿပီဟု သိရသည္။

မီးအားျမႇင့္စက္က အမွန္တကယ္ေတာ့ မီးခိုးျခင္း တမ်ိဳးပင္၊ တအိမ္က မီးအားျမႇင့္စက္ကို တင္လိုက္လွ်င္ က်န္အိမ္မ်ားက မီးအား က်မည္၊ ထိုအခါ က်န္အိမ္မ်ားကပါ အတင္းကာေရာ လိုက္တင္ၾကေပေရာ့။

ကြန္ပ်ဴတာ ရွိသူကေတာ့ မီး ရုတ္တရက္ပ်က္ခ်ိန္ ကြန္ပ်ဴတာ ခ်က္ခ်င္း ပိတ္မသြားေအာင္ခံထားရသည့္ (UPS) သံုးကို သံုးရမည္။ မသံုးလွ်င္ သင့္ကြန္ပ်ဴတာ ရက္ပိုင္းအတြင္း၊ နာရီပိုင္းအတြင္း မာလကစ်ာန္ႂကြမည္။

ဘယ္မီးမွ မလာေတာ့သည့္ ခုလို ပြင့္လင္းရာသီမ်ိဳးမွာေတာ့ အင္ဗာတာ၊ မီးစက္၊ ဘက္ထရီအိုး အစရွိသည္တို႔ကို အရြယ္ေရာက္သူတိုင္း ယဥ္ပါး ကၽြမ္းက်င္စြာ အသံုးခ်တတ္ၾကသည္။

ဖေယာင္းတိုင္၊ မီးျခစ္ ဆိုတာကေတာ့ အိမ္တိုင္း၏ ႂကြက္ေလွ်ာက္တိုင္းတြင္ ရွိရမည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ သံုးေနသည့္ ဖေယာင္း ကုန္ၾကမ္းမ်ားလည္း တရုတ္ကပင္လာသည္။ ေရနံတိုင္ဟုေခၚသည့္ အထြန္းခံ ဖေရာင္းတုိင္မ်ားကေတာ့ ျပတုိက္တြင္သာ သြားၾကည့္ပါ။

ညဘက္ ျခင္ေထာင္ထဲတြင္ စာဖတ္ခ်င္ ေသးလား၊ ဖေရာင္းတိုင္ေၾကာင့္ မီးေလာင္မွာ ေၾကာက္လွ်င္ တရုတ္လုပ္ အားသြင္းလို႔ ရသည့္ မီးအိမ္ ေလးမ်ားရွိသည္။ ေလယာဥ္ပ်ံပံု၊ ဝက္ဝံရုပ္ပံု၊ ပန္းပြင့္ပံု အမ်ိဳးမ်ိဳး။ ေကြးလို႔၊ ဆန္႔လို႔ရသည့္ ေထာက္တုိင္ ကေလးေပၚတြင္ LED ဟု ေခၚသည့္ မာက်ဴရီေရာင္ ႏိုင္လြန္မီးေသးေသးေလး အခု ၂၀၊ အစိတ္ခန္႔ကို စီထားသည္။

ထိုမီးသီးေလးမ်ားကလည္း မဆိုးလွ၊ တလံုးတည္းဆို မွိန္ေသာ္လည္း အလံုး ၂၀ ေလာက္စုထြန္းလိုက္ေတာ့ စာဖတ္လို႔ ရသြားသည္။ တခုကို က်ပ္ ၁၅၀၀ ဝန္းက်င္။ ဖေယာင္းတိုင္လို မီးေလာင္မွာ မပူရ၊ အိပ္ရင္းစာဖတ္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ဇိမ္က်သည္။ မီးလာစဥ္ အားသြင္းထားႏုိင္ေသာေၾကာင့္ တြက္ေျခကိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ေပါေခ်ာင္ မေကာင္းတို႔ ထံုးစံအတိုင္း ၂ ပတ္ေလာက္ပဲ ခံၿပီး မီးေရာင္မ်ား မွိန္ေဖ်ာ့ရာက လံုးဝ မလာေတာ့သည့္ အေနအထားသို႔ ေရာက္သြားလိမ့္မည္။

ထို LED ေလးမ်ားကို မီးလံုးထြန္းသလို ခ်ိတ္ဆြဲထြန္းရသည့္ပံုစံလည္း တီထြင္ထားသည္။ ထိုမီးလံုးက မီးလာလွ်င္ အလိုလို ပိတ္သြားၿပီး မီးပ်က္လွ်င္ အလိုလို လင္းလာတတ္သည္။ တခုကို က်ပ္ ၂၈၀၀ ျဖစ္သည္။

“ခုေတာ့ မီးလာခ်ိန္ အရမ္းနည္းၿပီး အားမဝင္ေတာ့ မီးလာလာ၊ မီးပ်က္ပ်က္ မလင္းတာၾကာပါၿပီ” ဟု ထိုမီး ၂ ခု ဝယ္ယူ ခ်ိတ္ဆြဲထားသူ တဦးက ဆိုသည္။

မီးမလာသည့္ အခ်ိန္တြင္လည္း ဒီဗီဒီ ၾကည့္ႏုိင္သည္။ စိနတုိင္းက ေစတနာထားကာ ဘက္ထရီငုတ္ႏွစ္ငုတ္ပါေသာ ဒီဗီဒီစက္မ်ား ေစ်းေပါေပါႏွင့္ တင္သြင္းေပးေနသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံအတြက္ သီးသန္႔ျဖစ္သည္။ ေဟာလိဝုဒ္ကား၊ ကိုရီယားကား ၁၈ ကားေပါင္း က်ပ္ ၂၀၀၀ တန္ ဒီဗီဒီ ခ်ပ္မ်ားလည္း သူတို႔ပဲ တင္ပို႔ေပးသည္။ ၾကည့္ပါေလ့။

လွ်ပ္စစ္မီးမမွန္သည့္ ကိစၥက က်မတို႔ ျမန္မာျပည္သူမ်ားအတြက္ သတင္း မဟုတ္ေတာ့ပါ။ မီးဘယ္ေလာက္ပ်က္ပ်က္ မမႈၾကေတာ့ပါ။ ဘယ္လို မီးရေအာင္လုပ္မည္ ဆိုသည့္ အႀကံသစ္၊ ဉာဏ္သစ္၊ ဉာဏ္နီ၊ ဉာဏ္နက္၊ ဉာဏ္ေရာင္စံုတို႔ ေန႔စဥ္ ကြန္႔ျမဴးေနၾကသည္။ 

တခုေတာ့ရွိသည္။ အိမ္တုိင္းတြင္ ပစၥည္းပိုမ်ား ဝယ္ထားရလိမ့္မည္။ က်မ အထက္တြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ ပစၥည္းမ်ားျဖစ္သည္။ အကယ္၍မ်ား ျမန္မာျပည္ႀကီး စနစ္ (အမွန္အကန္) ျပန္ေကာင္း၍ လူတုိင္းအတြက္ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္တခုျဖစ္ေသာ လွ်ပ္စစ္မီးသာ မွန္မွန္ ေပးၿပီ ဆိုပါက ထိုပစၥည္းမ်ားျပန္ဝယ္မည့္ သီးသန္႔ ေဘာ္တယ္တန္းတခု ေပၚေပါက္လာေလမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ရပါသည္။     ။