ဆိုင္ဘာ အတိုက္အခံမ်ား
ေအာင္ေဇာ္| မတ္ ၃၁၊ ၂၀၀၈

၂၀၀၇ လူထုဆႏၵျပပြဲကာလမ်ားက အင္တာနက္၏အစြမ္းကို ျမန္မာစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား ေလွ်ာ့တြက္ထားခဲ့ပံုရသည္။ ယခုေတာ့ သူတို႔ သေဘာေပါက္နားလည္လာၾကေပၿပီ။

ျမန္မာစစ္အစိုးရအတြက္ ရန္သူအသစ္မ်ား ရွိလာခဲ့ၿပီ။ ထိုသူမ်ားကေတာ့ အင္အားတိုးတက္မ်ားျပားလာေနသည့္ "ဆိုင္ဘာ အတိုက္အခံမ်ား" ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပည္တြင္းႏွင့္ ျပည္ပမွာပါ ဤအင္အားစုမ်ားအေပၚ ေထာက္ခံမႈမ်ား တိုးတက္ ရရွိေနသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွသည့္ သတင္းဆိုးတခုမွာ စစ္အစိုးရက ရန္သူ အသစ္မ်ားကို ေခ်မႈန္းႏိုင္မည့္ နည္းလမ္းမ်ား ရွာေဖြေတြ႔ရွိလာခဲ့ၿပီဆိုသည့္အခ်က္ ျဖစ္သည္။

၂၀၀၇ စက္တင္ဘာလ လူထုအံုႂကြမႈ ကာလအတြင္းတြင္ သတင္းေထာက္သဖြယ္ ေစတနာ့၀န္ထမ္း သတင္းေပး ပို႔လာၾကသည့္ သာမန္ႏိုင္ငံသားမ်ားႏွင့္ ဘေလာ့ေရးသူ (ဘေလာ့ဂါ) မ်ားက စစ္အစိုးရ၏ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈမ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ ဖြင့္ခ်ရာတြင္ အေရးပါသည့္အခန္းက႑က လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည္။

အစိုးရထိန္းခ်ဳပ္ထားသည့္ သတင္းဌာနမ်ားႏွင့္ တင္းက်ပ္စြာ ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည့္ ျပည္တြင္းရွိ ပုဂၢလိကဂ်ာနယ္မ်ားက ႏိုင္ငံ အတြင္း ျဖစ္ရပ္မ်ားကို သတင္းေဖာ္ျပရန္ ေရွာင္လႊဲေနခဲ့ၾကသည္။ ဤသို႔ျဖစ္ရသည့္ အေျခအေနကိုလည္း နားလည္ဖြယ္ရာ ရွိပါသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ သတင္းေပးပို႔ရမည့္ တာ၀န္က ႏိုင္ငံသား ေစတနာ့၀န္ထမ္းသတင္းေထာက္မ်ားအေပၚ ပံုက်လာခဲ့သည္။ သူတို႔ က ဆဲလ္ဖုန္း၊ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ ကင္မရာမ်ား၊ မင္မိုရီစတစ္ မ်ား အသံုးခ်၍ ျပည္ပႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာရွိ သတင္းဌာနမ်ားကို ဆက္သြယ္ခဲ့ၾကသည္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္က ျဖစ္ေပၚခဲ့သည့္ လူထုအံုႂကြမႈႏွင့္ ၂၀၀၇ အံုႂကြမႈတို႔ ထူးျခားစြာ ျခားနားခ်က္ကို သိသိသာသာေတြ႔ျမင္ခဲ့ ရသည္။ ထုိ႔ျပင္ဒစ္ဂ်စ္နယ္နည္းပညာက ၂၀၀၇ လူထုအံုႂကြမႈကို မ်ားစြာ အေထာက္အကူျပဳခဲ့ပါသည္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္က သန္းႏွင့္ခ်ီသည့္ ျပည္သူမ်ား လမ္းမေပၚထြက္၍ ေတာင္းဆိုဆႏၵျပခဲ့ၾကေသာ္လည္း ႏိုင္ငံတကာ အသိုင္းအ၀န္း၊ သတင္းမီဒီယာမ်ားႏွင့္ ကမၻာ့ျပည္သူမ်ားက ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အမွန္တကယ္ ျဖစ္ပ်က္ေနသည့္ အေျခအေန ကို မထင္ရွား မသဲမကြဲသာ နားလည္သေဘာေပါက္ခဲ့ၾကပါသည္။

၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ မတ္လမွ စက္တင္ဘာလအတြင္း ဆႏၵျပသူ ၃၀၀၀ ခန္႔ သတ္ျဖတ္ခံခဲ့ရေသာ္လည္း ဤပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္မႈ မ်ားအတြက္ သက္ေသအေထာက္အထား ႐ုပ္ပံုမ်ားမွာ ရွားပါးလွသည္။ ၎ကာလမ်ားက လမ္းမေပၚတြင္ ကင္မရာကိုင္၍ လမ္းေလွ်ာက္သူမ်ားကိုပင္ ေထာက္လွမ္းေရး သို႔မဟုတ္ အစိုးရသတင္းေပးဟု မသကၤာျဖစ္ခံရႏိုင္ကာ လူအမ်ားက ခ်က္ခ်င္း ဖမ္းဆီးလုိက္ႏိုင္ေသးသည္။

ယခုအခါတြင္ေတာ့ အဆင့္ျမင့္ဆဲလ္ဖုန္းမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ဖြယ္ ရွိေနပါသည္။ သို႔ဆိုလ်င္ေသာ္မွ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဆဲလ္ ဖုန္းမ်ားမွာ အဆမတန္ေစ်းေပးေနရၿပီး ဆင္းမ္ကတ္တခုအတြက္ပင္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၅၀၀ ခန္႔ေပးေနရ ပါသည္။ ၿဂိဳဟ္တုဆက္သြယ္ေရးဖုန္းမ်ား၊ အင္တာနက္၊ အီး-ေမးလ္မ်ားက မ်က္ျမင္သက္ေသမ်ား၏ လက္တြင္းရွိေနၾက သည္မွာ လည္း ေက်းဇူးတင္ဖြယ္ ျဖစ္သည္။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ လူထုအံုႂကြမႈအတြင္း ေထာင္ႏွင့္ခ်ီသည့္ ဓာတ္ပံုမ်ား၊ မွတ္တမ္းမ်ား ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ထြက္လာႏိုင္ခဲ့သည္။

သတင္းမ်ားက အလ်င္အျမန္ေရာက္လာပါသည္။ ဓာတ္ပံုမ်ားႏွင့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားက ဧရာ၀တီမဂၢဇင္း၏ သတင္းစားပြဲမ်ားေပၚသို႔ စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္း ေရာက္လာၾကပါသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ မိမိတို႔ကလည္း ႏိုင္ငံအတြင္း ျဖစ္ပ်က္ေနသည့္ အေျခအေနမွန္မ်ားကို ကမၻာသို႔ တင္ျပႏိုင္ခဲ့ၾကပါသည္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ကာလက ဆႏၵျပသူမ်ား ထီးတည္းသာ လမ္းမ်ားေပၚတြင္ ရပ္တည္ခဲ့ၾကရ သည္။

၂၀၀၇ ခု၊ စက္တင္ဘာလ၏ ထင္ရွားလွသည့္ ပံုရိပ္မ်ားက ေမ့ေပ်ာက္ဖြယ္ မရွိလွေအာင္ စြဲထင္ေနပါသည္။ မိုးေရထဲ လမ္း ေလွ်ာက္ခ်ီတက္ေနၾကသည့္ ဖိနပ္မပါသည့္ သံဃာမ်ား၊ သပိတ္ကို ေမွာက္၍ကိုင္ထားသည့္ သံဃာမ်ား စသည္ျဖင့္ ပံုအ မ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္သည္။ မ်ားမၾကာမီပင္ ဘီဘီစီ၊ စီအန္အန္၊ အယ္လ္ဂ်ာဇီးရားသတင္းဌာနမ်ားကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ သတင္းမ်ား အတြက္ ထုတ္လႊင့္ခ်ိန္ကို တိုးေပး၍ ေဖာ္ျပႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။

ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကိစၥကို ႏိုင္ငံတကာသတင္းမီဒီယာမ်ားက အျပည့္အာ႐ံုစိုက္၍ ေဖာ္ျပေပးခဲ့ၾကသည္။ ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ကမၻာတလႊားရွိ သာမန္ျပည္သူမ်ားကလည္း သတိျပဳမိလာသည္။ ေအာက္ေျခထုသတင္း မီဒီယာ မ်ား၏ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈေၾကာင့္ ဆႏၵျပသူမ်ား အားတက္လာၾကရပါသည္။ သူတို႔တိုက္ပြဲကို ကမၻာက ေစာင့္ၾကည့္ေန ၾကေၾကာင္း သူတို႔သိရွိခဲ့ၾကၿပီး ပိုမိုခိုင္ၾကည္စြာ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။

ယမန္ႏွစ္ ဆႏၵျပပြဲမ်ား မျဖစ္ေပၚမီမွာပင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းရွိ ဘေလာ့ဂါမ်ားအခ်င္းခ်င္း ဆက္သြယ္စုဖြဲ႔မိခဲ့ၾကၿပီး ရံဖန္ရံခါ ဆိုသလို လူခ်င္းလည္း ေတြ႔ဆံုခဲ့ၾကသည္။ ဤသို႔ ေတြ႔ဆံုစုစည္းမႈမ်ားက ေနာက္ပိုင္းျဖစ္ေပၚလာမည့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားႏွင့္ ေသြးထြက္သံယိုမႈမ်ားအတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားခဲ့ၾကသည့္ႏွယ္ ရွိခဲ့ပါသည္။

အြန္လိုင္းေပၚမွ ဆက္သြယ္ရသည့္ ေဆြးေႏြးစကားေျပာခန္းမ်ားတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းမွ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားက ျပည္ပရွိ လႈပ္ရွားသူမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္မိၾကၿပီး ပိုမိုခိုင္မာသည့္ ဆက္စပ္စည္းေႏွာင္မႈ ရခဲ့ၾကပါသည္။

စကၤာပူႏိုင္ငံတြင္ ပညာသင္ၾကားေနၾကသည့္ လူငယ္အမ်ားအျပားကလည္း ႏိုင္ငံအတြင္းသို႔ ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔ႏွင့္အတူ နည္းပညာအသစ္မ်ား၊ အႀကံဉာဏ္ စိတ္ကူးအသစ္မ်ား ျပန္ပါသြားၾကသည္။ ပို၍ အေရးႀကီးသည့္အခ်က္မွာ ပေရာက္ဆီ ဆက္တင္ေခၚသည့္ အင္တာနက္ပိတ္ဆို႔မႈကို ေက်ာ္ျဖတ္ၾကည့္ရႈ အသံုးခ်ႏိုင္သည့္ နည္းပညာမ်ား တင္သြင္းႏိုင္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ လူဦးေရ၏ ၁ရာခိုင္ႏႈန္းထက္နည္းေသာ လူမ်ားသာ အင္တာနက္ကို အသံုးခ်ႏိုင္ၾကေသာ္လည္း စက္တင္ဘာ အၾကပ္အတည္းကာလအတြင္း ဂူးဂဲလ္ႏွင့္ ပေရာက္ဆီ ၀ဘ္ဆိုက္မ်ားမွတဆင့္ ထိေရာက္စြာ သတင္းဖလွယ္ အေပးအယူျပဳႏိုင္ခဲ့ၾကပါသည္။

မၾကာေသးမီကာလတြင္ ျမန္မာဘေလာ့ဂါ ေထာင္ဂဏန္းနီးပါး ရွိလာခဲ့သည္။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔တြင္ ၎ဘေလာ့ဂါမ်ား စုရံုး၍ ရန္ကုန္ရွိ ျမန္မာသတင္းႏွင့္ ဆက္သြယ္ေရးနည္းပညာ အေဆာက္အဦ (MICT Park) တြင္ ေဆြးေႏြးပြဲတခုကို စုဆံုက်င္းပႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔အမ်ားစုက ပုဂၢိဳလ္ေရးအေၾကာင္းမ်ားျဖစ္သည့္ အခ်စ္၊ ကုန္ေစ်းႏႈန္း ႀကီးျမင့္ျခင္းအေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္း မီးပ်က္သည့္ ကိစၥမ်ား ကို ရင္ဖြင့္ေရးသားေနၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံေရးကိစၥမ်ား ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေရးသားသူဆို၍ မရွိသေလာက္ဟု ဆိုရပါလိမ့္မည္။

ဆႏၵျပပြဲမ်ား ၿပီးစီးသည့္အခါ ၎ဘေလာ့ဂါမ်ားလည္း ေျမေအာက္လွ်ဳိးၾကရပါသည္။ ေနာက္ထပ္အဖြဲ႔သစ္ေပၚလာၿပီး နယ္ျခားမဲ့ ျမန္မာဘေလာ့ဂါမ်ားဟူ၍ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေခၚခဲ့ၾကပါသည္။

ဤသို႔ အျပန္အလွန္ စကားေျပာ၊ ခ်က္လုပ္ႏိုင္သည့္ ဘေလာ့မ်ားက ေန႔ခ်င္းညခ်င္းဆိုသလို သမားရိုးက်မဟုတ္သည့္ သတင္းဌာနမ်ားသဖြယ္ ျဖစ္လာပါသည္။ သူတို႔က ႏိုင္ငံတကာသတင္းဌာနမ်ားအတြက္ သတင္းမ်ားေဖာ္ျပေပးၾကၿပီး (ရံဖန္ ရံခါ ေကာလာဟလမ်ားလည္း ေဖာ္ျပေလ့ရွိၾကပါသည္) ဆႏၵျပပဲြပံုမ်ား၊ ႏွိမ္နင္းၿဖိဳခြဲေနပံုမ်ား၊ အထိန္းအသိမ္းမရွိ လက္စား ေခ်၊ သတ္ျဖတ္ေနပံုမ်ားကို ဒစ္ဂ်စ္တယ္ပံုရိပ္မ်ား ရိုက္ကူး၍ ျပည္ပသို႔ တင္ပို႔ခဲ့ၾကပါသည္။

ဤဆႏၵျပ အံုႂကြမႈကာလအတြင္း စစ္အစိုးရက ျပည္ပသတင္းေထာက္မ်ားႏွင့္ ဓာတ္ပံုဆရာမ်ားကို ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းသို႔ ၀င္ခြင့္မျပဳဘဲ ပိတ္ပင္ထားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ႏိုင္ငံသား ေစတနာ့၀န္ထမ္းသတင္းေထာက္မ်ားကိုမူ တားဆီးရန္ အတြက္ အာဏာမသက္ေရာက္ေစခဲ့ပါ။

ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္ စက္တင္ဘာအံုႂကြမႈ ကာလက၊ အေမရိကန္ႏိုင္ငံတြင္ ကက္ထရီးနား ေလမုန္တိုင္း တိုက္ခတ္ ခံရစဥ္ အာရွတိုက္ ဆူနာမီလိႈင္းလံုးႀကီး ရိုက္ခတ္ခံရစဥ္၊ လန္ဒန္ၿမိဳ႕လယ္ ဗံုးကြဲစဥ္ ကာလမ်ားကဲ့သို႔ အလားတူ၊ ႏိုင္ငံ သား ေစတနာ့၀န္ထမ္း သတင္းေထာက္မ်ားက အထူးထိေရာက္လွသည့္ သတင္း၊ ရုပ္ပံုမ်ားကို ကမၻာက ျမင္ေတြ႔သိရွိေစ ရန္ ေပးပို႔ႏိုင္ခဲ့ၾကပါသည္။

ဤရုပ္ပံုမ်ား၊ ဗီဒီယိုမွတ္တမ္းမ်ားမွာ ေလ့က်င့္ထားသူမ်ား၊ ဤလုပ္ငန္းမ်ားျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳေနသူ ဓာတ္ပံု သတင္းေထာက္မ်ား ရိုက္ကူးသကဲ့သို႔ ျမင္ကြင္းေသသပ္ေကာင္းမြန္ျခင္း၊ တည္ၿငိမ္ျခင္း ရွိခ်င္မွ ရွိပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ လည္း ဤရုပ္ပံုမ်ားက သတင္းတန္ဖိုးကို ေဖာ္ျပေနၾကၿပီး ႏိုင္ငံေရးအတိုက္အခံမ်ားအတြက္ အင္အားေကာင္းလွသည့္ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ တခုကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္။ ထုိ႔ျပင္ ဒီမိုကေရစီလူ႔ေဘာင္တရပ္ႏွင့္ အေျပာင္းအလဲကို လိုလားေနသည့္ ျပည္သူမ်ား၏ စိတ္ဆႏၵပိုင္းျဖတ္ခ်က္မ်ားကို ဤဓာတ္ပံုမ်ားတြင္ ထင္ရွားစြာ ေတြ႔ေနရပါသည္။

သမားရိုးက် သတင္းဌာနမ်ားကသာ ေနာက္ဆံုး ဟိုးေလးတေက်ာ္သတင္းမ်ဳိးကို ဖန္တီးႏိုင္ၾကသူမ်ား မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ထိုသတင္းဌာနမ်ားကသာ အရာရာစိစစ္၍ ထုတ္လႊင့္ႏိုင္သူမ်ား မဟုတ္ၾကေတာ့ပါ။ လူထုအမ်ားက ပါ၀င္ပတ္သက္လာၾက ပံုမွာ အံ့မခန္းျဖစ္ပါသည္။ သာမန္ျပည္သူမ်ားသည္ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွ ထုတ္လႊင့္ေပးသမွ်ကို ၾကည့္ရႈေနသူ သက္သက္မွ် သာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ လမ္းမေပၚထြက္၍ ျဖစ္ပ်က္ေနသည္မ်ားကို တက္တက္ႂကြႂကြ သတင္းယူ ေပးပို႔ေနသူမ်ား ျဖစ္လာ ၾကေပၿပီ။ ဤအေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ ကမၻာေပၚရွိ သတင္းစီးဆင္းမႈပံုစံမ်ားလည္း ေျပာင္းလဲလာေနရၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

၎အံုႂကြမႈကာလတြင္ ႏိုင္ငံတကာသတင္းဌာနမ်ားျဖစ္သည့္ ေအပီ၊ ႐ိုက္တာ၊ ေအ အက္ဖ္ပီ စသျဖင့္ သတင္းဌာနမ်ားႏွင့္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနၾကသူ သတင္းေထာက္အနည္းစုသာ ကၽြမ္းက်င္မႈရွိစြာ သတင္းမ်ားတင္ပို႔ႏိုင္ခဲ့ၾကပါသည္။ ႏိုင္ငံ သား ေစတနာ့၀န္ထမ္း သတင္းေထာက္အမ်ားစုမွာ သူတို႔ ကိုယ္ပိုင္မူ၊ ကိုယ္ပိုင္ဟန္ျဖင့္ သတင္းမ်ား ထင္သလို ေရးသား တင္ျပခဲ့ၾကသည္။ တခါတရံတြင္ မွန္ကန္တိက်သည့္ သတင္းမ်ား ေဖာ္ျပခဲ့ၾကေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕ေသာသတင္းမ်ားမွာ ခ်ဲ႕ကားေဖာ္ျပထားသည္မ်ား၊ တဆင့္စကားအေပၚအေျခခံထားသည့္ သတင္းမ်ားလည္း ရွိပါေသးသည္။

မည္သို႔ဆိုေစ ၎ႏိုင္ငံသား သတင္း၀န္ထမ္းမ်ားကို ေက်းဇူးစကားဆိုရမည္ပင္ ျဖစ္သည္။ ယခုအခါ မိမိတုိ႔အတြက္ သတင္းမ်ား ပို၍သိရွိႏိုင္ၿပီး အသံမ်ား၊ ပံုမ်ား၊ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းမႈအသစ္မ်ား၊ ျဖစ္ပ်က္လႈပ္ရွားေနသည့္ေနရာမွ တိုက္ရိုက္ သတင္းေပးပို႔ေနၾကေသာ ပိုမ်ားသည့္ သတင္းရင္းျမစ္မ်ား ရရွိလာခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။

ပို၍ ထူးျခားသည့္အခ်က္မွာ ဘေလာ့ဂါမ်ဳိးဆက္သစ္မွာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္က လႈပ္ရွားသူ မ်ဳိးဆက္ႏွင့္ လံုး၀ကြာျခားေနျခင္းပင္။ သူတို႔က ကြန္ပ်ဴတာပညာကို တတ္သိကၽြမ္းက်င္ၾကၿပီး ျပင္ပကမၻာႏွင့္ ဆက္သြယ္ထားမႈ ရွိၾကပါသည္။ အမ်ားစုမွာ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားသို႔ မေရာက္ဘူးလ်င္ေသာ္မွ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္သည့္ ထိုင္း၊ စကၤာပူ၊ မေလးရွားႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ေရာက္ ဖူးေနၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

ဤႏိုင္ငံမ်ားမွ တင္သြင္းလာသည့္ ဒစ္ဂ်စ္တယ္နည္းပညာမ်ားျဖင့္ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ား၊ လူငယ္ သတင္းေထာက္မ်ား၊ ကြန္ပ်ဴတာ၀ိဇၨာမ်ားက ျမန္မာစစ္အစိုးရ၏ တင္းက်ပ္သည့္ ဆင္ဆာပိတ္ဆို႔ထားမႈကို ေက်ာ္လႊားေရးသားႏိုင္ၾကပါသည္။

ဤသို႔ နည္းပညာအရ မ်ဳိးဆက္ကြာဟမႈ ရွိေနေသာ္လည္း ျမန္မာစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္အိုမ်ားက လက္ပိုက္ၾကည့္မေနၾကပါ။ ျပန္၍ တုံ႔ျပန္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကပါသည္။

သူတို႔ တန္ျပန္တိုက္ခိုက္နည္းက အင္တာနက္ကို လံုး၀ပိတ္ပစ္လိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

စက္တင္ဘာလ သံဃာမ်ားဦးေဆာင္သည့္ ဆႏၵျပပြဲမတိုင္မီက အင္တာနက္၏ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ရည္ကို ေလွ်ာ့ေပါ့တြက္ဆခဲ့ ၾကၿပီး မ်ားမၾကာမီပင္ သတင္းမီဒီယာေလာကတြင္ သူတို႔ ေနာက္ေကာက္က်ေနၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိလာခဲ့ပါသည္။

စစ္အစိုးရက သတင္းမ်ားစီးဆင္းေနမႈကို ျဖတ္ေတာက္ပစ္ရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဂ်ပန္သတင္းဌာနႏွင့္ အလုပ္လုပ္ေနသည့္ သတင္းေထာက္တဦး၏ အဆိုအရ အထူးသတင္းဌာနရွိ ျမန္မာရဲအရာရွိမ်ားတြင္ အင္တာနက္နည္း ပညာႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဗဟုသုတ အေတာ္နည္းသည္ကို ေတြ႔ရွိခဲ့ရ၍ အံ့ၾသရေၾကာင္း ျပန္လည္ေျပာဆို ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။

ရန္ကုန္တြင္ ၎ကိုဖမ္း၍ ဗီဒီယိုမွတ္တမ္းမ်ားကို ဘီဘီစီ၊ စီအန္အန္၊ အယ္လ္ ဂ်ာဇီးရား စသျဖင့္ ႏိုင္ငံတကာသတင္းဌာနမ်ား တြင္ ေဖာ္ျပႏိုင္ရန္ အခ်ိန္တိုအတြင္း မည္သို႔ခိုးထုတ္သြားသည္ကို ျမန္မာအရာရွိမ်ားက အႀကိမ္ႀကိမ္စစ္ေမးခဲ့ၾကသည္ဟု ဆိုပါသည္။

"အင္တာနက္ကေနၿပီး ဒီလိုထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ ကိစၥေတြ အကုန္လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ သူတို႔ မသိၾကဘူး" ဟုသူက ေျပာျပသည္။

ဤဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္းသည္ သတင္းေထာက္မ်ားႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားမႈအတြက္ အသက္ေသြးေၾကာ ျဖစ္ေန ေၾကာင္း စစ္အစိုးရ သိရွိသြားၿပီးသည့္ေနာက္၊ ေနာက္က်ၿပီးမွ ျမန္မာစစ္အစိုးရက မိုဘိုင္းဖုန္း ဆက္သြယ္ေရးစနစ္မ်ားႏွင့္ အင္တာနက္လိုင္းမ်ားကို ျဖတ္ေတာက္ခ်လိုက္ပါေတာ့သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ႏိုင္ငံသား ေစတနာ့၀န္ထမ္းမ်ားႏွင့္ သတင္း ေထာက္မ်ားလည္း ဆႏၵျပပြဲၾကားထဲမွ ခ်က္ခ်င္းအျမန္ သတင္းမပို႔ႏိုင္ ျဖစ္သြားရပါေတာ့သည္။ အင္တာနက္ကေဖးဆိုင္မ်ား ကိုလည္း ပိတ္ေစခဲ့သည္။

ကင္မရာကိုင္သူမ်ားကို ပစ္မွတ္ထား၍ စစ္သားမ်ားက လိုက္လံဖမ္းဆီးခဲ့ၾကသည္။ ပစ္သတ္ရန္ အမိန္႔ေပးထား သည့္အတြက္ေၾကာင့္လည္း ဂ်ပန္ဓာတ္ပံုဆရာ ကင္ဂ်ီ နာဂါအိ အသက္ဆံုးရႈံးခဲ့ရသည္။

ျမန္မာ့ႏိုင္ငံအေရး ေလ့လာေနသူမ်ားက လွ်ဳိ႕၀ွက္ေထာက္လွမ္းေရးဌာန အႀကီးအကဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလတြင္ ျဖဳတ္ခ်ခံရခ်ိန္မွစ၍ စစ္အစိုးရ၏ ေထာက္လွမ္းေရးဌာနတြင္ နည္းပညာအရ အဆင့္ျမင့္ ေခတ္မီမႈ ရင္ေပါင္တန္း လိုက္မမီဘဲ ဆံုးရႈံးခဲ့သည္ဟု တြက္ဆၾကသည္။

ျမန္မာ စစ္တပ္ထိပ္သီးမ်ားအၾကား အတြင္းပဋိပကၡမ်ားႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔၏ အင္အားေကာင္းလွသည့္ ေထာက္လွမ္းေရး တပ္ဖဲြ႔မ်ားကို ဖ်က္သိမ္းခဲ့ျခင္းမွာ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားႏွင့္ ဘေလာ့ဂါမ်ားအတြက္ အခြင့္ေကာင္းဆုလာဘ္သဖြယ္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

အကယ္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔သာ အာဏာဆက္ရွိေနပါက မၿငိမ္မသက္မႈမ်ား စျဖစ္စဥ္ကပင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ပင္မ အင္တာ နက္၀န္ေဆာင္မႈေပးေနသည့္ ပုဂံဆိုင္ဘာတက္ခ္ကို ပိတ္ပစ္ရန္ပင္ အမိန္႔ေပးဖြယ္ရွိေၾကာင္း ျမန္မာလူငယ္ဘေလာ့ဂါ အမ်ားက ခန္႔မွန္းၾကပါသည္။

အမွန္လည္း ျဖစ္ဖြယ္ရွိသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔သာ ျဖစ္ပါက ဆႏၵျပသူမ်ားကို စတင္ပစ္ခတ္ မေခ်မႈန္းမီကပင္ အင္တာနက္ ပလပ္မ်ား ျဖဳတ္၍ ပိတ္ပစ္လိုက္ေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္လည္း ယခုစစ္အစိုးရ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကမူ မသိလိုက္ မသိ ဘာသာေန၍ အင္တာနက္ကို ကနဦးဆႏၵျပပြဲေန႔မ်ားတြင္ ဆက္လက္ခြင့္ျပဳထားခဲ့ၾကသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းရွိ သတင္းေထာက္တဦးက ၂၀၀၁ ခုႏွစ္တြင္ " ေထာက္လွမ္းေရး အရာရွိေတြက ပုဂံဆိုင္ဘာတက္ခ္ ေနာက္မွာေနၿပီး က်ေနာ္တို႔ တင္ပို႔သမွ် အားလံုးကို ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္" ဟု ဧရာဝတီသို႔ေျပာခဲ့ဖူးသည္။

သို႔ေသာ္လည္း ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ျမန္မာျပည္ရွိ ႏိုင္ငံသား ေစတနာ့၀န္ထမ္း သတင္းေထာက္မ်ား၏ ေအာင္ျမင္မႈကို ၾကည့္လွ်င္ ျဖင့္ အလံုးစံုတင္းက်ပ္စြာ မေစာင့္ၾကည့္ႏိုင္ေၾကာင္း သိသာေနပါသည္။ ယခုအခါ အာဏာပိုင္မ်ားက အင္တာနက္ျမန္ႏႈန္း ကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ၿပီး ဖိုင္အႀကီးမ်ား၊ အရည္အေသြးျမင့္ဓာတ္ပံုမ်ားကို ေပးပို႔၊ လက္ခံရန္ ပို၍ခက္ခဲေအာင္ ျပဳခဲ့ၾကပါသည္။

အင္တာနက္ဆက္သြယ္မႈကို ေစာင့္ၾကည့္ေထာက္လွမ္းေနသည့္အေပၚ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းမွ ဘေလာ့ေရးေနၾကသူမ်ားမွာ တိုး၍ စိုးရိမ္ေသာက ပြားေနၾကရသည္။ သတင္းမ်ားကို ေထာက္လွမ္းရန္အတြက္၊ အီးေမးလ္မ်ားကို စိစစ္ပိတ္ဆို႔ရန္ ရုရွားႏိုင္ငံမွ ကၽြမ္းက်င္သူမ်ား ငွားရမ္းထားေၾကာင္း ေကာလာဟလမ်ားလည္း ထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။ အသက္ ၂၀ အရြယ္ရွိ အမ်ဳိးသမီးတဦးက "သူတို႔က က်မအီးေမးလ္ေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ က်မ တခုခုပို႔ဖို႔ ဆိုရင္ ေၾကာက္ေနရတယ္" ဟု ေျပာပါသည္။

အင္တာနက္ကေဖးဆိုင္ ပိုင္ရွင္မ်ားကိုလည္း အသံုးျပဳသူမ်ား၏ ပုဂၢိဳလ္ေရး အေသးစိတ္အခ်က္အလက္မ်ားကို မွတ္ထားရန္ ဖိအားေပး ေနၿပီး ၅ မိနစ္တႀကိမ္ ကြန္ပ်ဴတာမ်က္ႏွာျပင္ကို အလိုအေလွ်ာက္ မွတ္တမ္းတင္ထားႏိုင္မည့္ စနစ္ ကိုလည္း တပ္ဆင္ထားခိုင္းပါသည္။ ဘေလာ့ေရးသူ ကိုေနဘုန္းလတ္ကိုလည္း ဇန္န၀ါရီလက ဖမ္းဆီးခဲ့သည္။

ဆိုင္ဘာ အတိုက္အခံမ်ားကို တန္ျပန္ရန္အတြက္ စစ္အစိုးရက ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရးကၽြမ္းက်င္သူမ်ားကို ငွားရမ္းတာ၀န္ေပးခဲ့ပါ ေသးသည္။

လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွစ၍ စစ္အစိုးရကို ေထာက္ခံခ်ီးမြမ္း ေျပာဆိုေပးမည့္သူမ်ားကလည္း ဘေလာ့မ်ားတည္ ေဆာက္ကာ ဒီမိုကေရစီလိုလားသည့္ ဘေလာ့ဂါမ်ားကို တန္ျပန္ႏိုင္ရန္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည္။

ပုဂၢဳိလ္ေရးတိုက္ခိုက္မႈမ်ားသာမက စစ္အစိုးရဘက္သား ဘေလာ့ဂါမ်ားက ေကာလာဟလမ်ားႏွင့္ မမွန္သတင္းမ်ား၊ ၀ါဒ ျဖန္႔ခ်ိေရးကိစၥမ်ားလည္း ေဖာ္ျပခဲ့ၾကပါသည္။ စစ္အစိုးရ၏ “လမ္းျပေျမပံု ၇ ခ်က္”၊ စစ္အစိုးရ၏ "တို႔တာ၀န္အေရး ၃ ပါး" ကို ေထာက္ခံသည့္ အေရးအသားမ်ားလည္း ေဖာ္ျပခဲ့သည္။

ယခုအခါ စစ္အစိုးရက OA6 (အိုေအစစ္) ကဲ့သို႔ေသာ လွ်ဳိ႕၀ွက္ သိပ္သည္းလြန္းသူ ဘေလာ့မ်ဳိးကို အနီးကပ္ေစာင့္ၾကည့္ ေနမည္ကေတာ့ အမွန္ပင္ ျဖစ္သည္။ ၎က ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ကို "ဘေလာ့ဂါမ်ား၏ ႏွစ္" အျဖစ္ သတ္မွတ္ရန္ အဆိုျပဳခ့ဲသူျဖစ္ သည္။

"ဘေလာ့ေတြက ႏိုင္ငံေရးစကားနဲ႔ဆို ဒီမိုကေရစီ ဆန္ပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာ ေရးသားပါ။ ေဝဖန္ပါ” ဟု OA6 က သူ၏ ဘေလာ့ပို႔စ္၂၀၀၇ တြင္ ေရးခဲ့ဖူးသည္။

သံသယရွိစရာ မလိုသည့္အခ်က္မွာ ျမန္မာ စစ္အစိုးရ၏ ဆိုင္ဘာေထာက္လွမ္းေရး ရဲမ်ားက OA6 ၏ အဆိုမွားယြင္း ေၾကာင္း သက္ေသျပရန္ လုပ္ေဆာင္ၾကလိမ့္မည္ ျဖစ္ေပသည္။

၂၀၀၈ ခုႏွစ္ မတ္လထုတ္ ဧရာဝတီမဂၢဇင္းမွ ေအာင္ေဇာ္ေရးသားသည့္ The Cyber Dissident ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါသည္။ [Top]